แค่เรื่องงาน

เสียงแจ้งเตือนจากคอมพิวเตอร์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของออฟฟิศในช่วงเย็น

ภาคินเงยหน้าจากหน้าจอ

เกือบหนึ่งทุ่มแล้ว

พนักงานในแผนกทยอยกลับกันเกือบหมด เหลือเพียงแสงไฟสีขาวที่ยังเปิดอยู่เหนือโต๊ะทำงานไม่กี่ตัว

เขากำลังจะปิดโน้ตบุ๊ก เสียงแจ้งเตือนจากโปรแกรมแชตของบริษัทก็ดังขึ้น

มินตรา

พี่ภาคินคะ ยังอยู่ไหมคะ?

ภาคินเหลือบมองนาฬิกา ก่อนพิมพ์ตอบ

ยังอยู่ มีอะไรหรือเปล่า?

ข้อความถูกอ่านแทบจะทันที

หนูติดตรงรายงานตัวนี้ค่ะ

ส่งพรุ่งนี้เช้า แต่ตัวเลขมันไม่ตรงกัน

ภาคินถอนหายใจเบา ๆ

ถ้าเป็นเรื่องงาน เขาไม่เคยปล่อยให้ลูกทีมกลับไปพร้อมปัญหา

ส่งไฟล์มาให้พี่ดู

ไม่ถึงนาที ไฟล์ Excel ก็ถูกส่งเข้ามา

ภาคินเปิดดูทีละหน้า ก่อนพบว่ามินตราอ้างอิงข้อมูลจากคนละช่วงเวลา

ตรงนี้ใช้ข้อมูลเดือนก่อนครับ

ต้องเปลี่ยนเป็นชุดล่าสุด

อ๋อ จริงด้วยค่ะ หนูหาอยู่ตั้งนาน 😭

ภาคินหัวเราะเบา ๆ

ไม่เป็นไร พรุ่งนี้แก้ทัน

ขอบคุณนะคะ

บทสนทนาควรจบตรงนั้น

แต่ไม่รู้เพราะอะไร ภาคินยังไม่ได้ปิดหน้าต่างแชต

ไม่นานข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมา

พี่กลับบ้านดึกแบบนี้ทุกวันเลยเหรอคะ?

ภาคินชะงักเล็กน้อย

คำถามนั้นไม่ได้เกี่ยวกับงานแล้ว

เขาพิมพ์ตอบไปอย่างง่าย ๆ

ช่วงนี้งานเยอะครับ

แล้วแฟนพี่ไม่บ่นเหรอคะ?

ภาคินมองข้อความอยู่สองสามวินาที

ก่อนตอบ

บ่นครับ

5555

แล้วพี่ไม่กลับไปเหรอคะ?

กำลังจะกลับ

มินตราส่งสติกเกอร์ยิ้มมา

ภาคินกำลังจะปิดหน้าจอ แต่ข้อความถัดมากลับทำให้เขาหยุด

จริง ๆ หนูอิจฉาแฟนพี่นะคะ

เขาขมวดคิ้ว

อิจฉาทำไม?

คราวนี้มินตราใช้เวลานานกว่าจะตอบ

มีคนรออยู่ที่บ้านก็ดีออกค่ะ

ภาคินเงียบ

เขาไม่รู้ว่าควรตอบอะไร

เพราะคำพูดนั้นเหมือนเป็นเพียงประโยคธรรมดา

แต่ในเวลาเดียวกัน มันกลับมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่

โทรศัพท์ส่วนตัวของเขาสั่นขึ้น

แพรโทรเข้า

ภาคินมองหน้าจอที่ขึ้นชื่อแฟนของตัวเอง ก่อนกดรับ

“ครับ”

“กลับหรือยัง?”

เสียงของแพรดังมาจากปลายสาย

“กำลังกลับ”

“วันนี้กินข้าวด้วยกันไหม?”

ภาคินเหลือบมองหน้าจอคอมพิวเตอร์

หน้าต่างแชตของมินตรายังเปิดอยู่

“เดี๋ยวพี่แวะซื้ออะไรเข้าไปให้”

“ไม่ต้องก็ได้ แพรทำไว้แล้ว”

“โอเคครับ”

หลังวางสาย ภาคินนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

เขาเพิ่งรู้ตัวว่าตลอดช่วงเย็นที่ผ่านมา เขาคุยกับมินตรานานกว่าที่คุยกับแพรเสียอีก

ทั้งที่คนหนึ่งคือคนรัก

อีกคนเป็นเพียงลูกน้อง

เพียงลูกน้อง

ภาคินพยายามย้ำคำนี้กับตัวเอง

เขาปิดหน้าต่างแชต แล้วเก็บของเตรียมกลับบ้าน

แต่ก่อนที่หน้าจอจะดับลง การแจ้งเตือนสุดท้ายก็ดังขึ้น

จากมินตรา

พี่คะ...

ถ้าหนูไม่ใช่ลูกน้องพี่

พี่จะยังคุยกับหนูแบบนี้ไหม?

นิ้วของภาคินหยุดอยู่เหนือเมาส์

เขาอ่านข้อความนั้นซ้ำอีกครั้ง

แล้วอีกครั้ง

ไม่มีคำตอบถูกส่งกลับไป

แต่คืนนั้น ระหว่างทางกลับบ้าน ภาคินกลับคิดถึงคำถามนั้นตลอดทาง

และเป็นครั้งแรกที่เขาเริ่มรู้สึกว่า...

บางครั้งเรื่องที่อันตรายที่สุด ไม่ใช่ข้อความที่เราส่งออกไป

แต่อาจเป็นข้อความที่เราอยากตอบ...แต่ยังไม่กล้าตอบ