แค่เรื่องงาน

เสียงแจ้งเตือนจากคอมพิวเตอร์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของออฟฟิศในช่วงเย็น

ภาคินเงยหน้าจากหน้าจอ

เกือบหนึ่งทุ่มแล้ว

พนักงานในแผนกทยอยกลับกันเกือบหมด เหลือเพียงแสงไฟสีขาวที่ยังเปิดอยู่เหนือโต๊ะทำงานไม่กี่ตัว

เขากำลังจะปิดโน้ตบุ๊ก เสียงแจ้งเตือนจากโปรแกรมแชตของบริษัทก็ดังขึ้น

**มินตรา**

> พี่ภาคินคะ ยังอยู่ไหมคะ?

ภาคินเหลือบมองนาฬิกา ก่อนพิมพ์ตอบ

> ยังอยู่ มีอะไรหรือเปล่า?

ข้อความถูกอ่านแทบจะทันที

> หนูติดตรงรายงานตัวนี้ค่ะ

> ส่งพรุ่งนี้เช้า แต่ตัวเลขมันไม่ตรงกัน

ภาคินถอนหายใจเบา ๆ

ถ้าเป็นเรื่องงาน เขาไม่เคยปล่อยให้ลูกทีมกลับไปพร้อมปัญหา

> ส่งไฟล์มาให้พี่ดู

ไม่ถึงนาที ไฟล์ Excel ก็ถูกส่งเข้ามา

ภาคินเปิดดูทีละหน้า ก่อนพบว่ามินตราอ้างอิงข้อมูลจากคนละช่วงเวลา

> ตรงนี้ใช้ข้อมูลเดือนก่อนครับ

> ต้องเปลี่ยนเป็นชุดล่าสุด

> อ๋อ จริงด้วยค่ะ หนูหาอยู่ตั้งนาน 😭

ภาคินหัวเราะเบา ๆ

> ไม่เป็นไร พรุ่งนี้แก้ทัน

> ขอบคุณนะคะ

บทสนทนาควรจบตรงนั้น

แต่ไม่รู้เพราะอะไร ภาคินยังไม่ได้ปิดหน้าต่างแชต

ไม่นานข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมา

> พี่กลับบ้านดึกแบบนี้ทุกวันเลยเหรอคะ?

ภาคินชะงักเล็กน้อย

คำถามนั้นไม่ได้เกี่ยวกับงานแล้ว

เขาพิมพ์ตอบไปอย่างง่าย ๆ

> ช่วงนี้งานเยอะครับ

> แล้วแฟนพี่ไม่บ่นเหรอคะ?

ภาคินมองข้อความอยู่สองสามวินาที

ก่อนตอบ

> บ่นครับ

> 5555

> แล้วพี่ไม่กลับไปเหรอคะ?

> กำลังจะกลับ

มินตราส่งสติกเกอร์ยิ้มมา

ภาคินกำลังจะปิดหน้าจอ แต่ข้อความถัดมากลับทำให้เขาหยุด

> จริง ๆ หนูอิจฉาแฟนพี่นะคะ

เขาขมวดคิ้ว

> อิจฉาทำไม?

คราวนี้มินตราใช้เวลานานกว่าจะตอบ

> มีคนรออยู่ที่บ้านก็ดีออกค่ะ

ภาคินเงียบ

เขาไม่รู้ว่าควรตอบอะไร

เพราะคำพูดนั้นเหมือนเป็นเพียงประโยคธรรมดา

แต่ในเวลาเดียวกัน มันกลับมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่

โทรศัพท์ส่วนตัวของเขาสั่นขึ้น

**แพรโทรเข้า**

ภาคินมองหน้าจอที่ขึ้นชื่อแฟนของตัวเอง ก่อนกดรับ

“ครับ”

“กลับหรือยัง?”

เสียงของแพรดังมาจากปลายสาย

“กำลังกลับ”

“วันนี้กินข้าวด้วยกันไหม?”

ภาคินเหลือบมองหน้าจอคอมพิวเตอร์

หน้าต่างแชตของมินตรายังเปิดอยู่

“เดี๋ยวพี่แวะซื้ออะไรเข้าไปให้”

“ไม่ต้องก็ได้ แพรทำไว้แล้ว”

“โอเคครับ”

หลังวางสาย ภาคินนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

เขาเพิ่งรู้ตัวว่าตลอดช่วงเย็นที่ผ่านมา เขาคุยกับมินตรานานกว่าที่คุยกับแพรเสียอีก

ทั้งที่คนหนึ่งคือคนรัก

อีกคนเป็นเพียงลูกน้อง

**เพียงลูกน้อง**

ภาคินพยายามย้ำคำนี้กับตัวเอง

เขาปิดหน้าต่างแชต แล้วเก็บของเตรียมกลับบ้าน

แต่ก่อนที่หน้าจอจะดับลง การแจ้งเตือนสุดท้ายก็ดังขึ้น

จากมินตรา

> พี่คะ...

> ถ้าหนูไม่ใช่ลูกน้องพี่

> พี่จะยังคุยกับหนูแบบนี้ไหม?

นิ้วของภาคินหยุดอยู่เหนือเมาส์

เขาอ่านข้อความนั้นซ้ำอีกครั้ง

แล้วอีกครั้ง

ไม่มีคำตอบถูกส่งกลับไป

แต่คืนนั้น ระหว่างทางกลับบ้าน ภาคินกลับคิดถึงคำถามนั้นตลอดทาง

และเป็นครั้งแรกที่เขาเริ่มรู้สึกว่า...

**บางครั้งเรื่องที่อันตรายที่สุด ไม่ใช่ข้อความที่เราส่งออกไป**

**แต่อาจเป็นข้อความที่เราอยากตอบ...แต่ยังไม่กล้าตอบ**