ตอนที่ 6
วันที่ความลับถูกเปิด
ชาลี · 29 ก.ย. 69 · 4,598 ตัวอักษร
เช้าวันนั้น ภาคินมาถึงบริษัทเร็วกว่าปกติ
เขานั่งอยู่หน้าห้องประชุมฝ่ายบุคคลเพียงลำพัง
โทรศัพท์วางคว่ำอยู่บนโต๊ะ
แต่ทุกครั้งที่หน้าจอสว่าง เขาก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมอง
ไม่มีข้อความจากมินตรา
ไม่มีข้อความจากแพร
มีเพียงอีเมลจากฝ่ายบุคคลที่เขาเปิดอ่านซ้ำเป็นครั้งที่สาม
**ขอให้เข้าร่วมการสอบข้อเท็จจริงเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างหัวหน้างานและผู้ใต้บังคับบัญชา**
ประตูเปิดออก
“คุณภาคิน เชิญครับ”
เขาลุกขึ้น
ครั้งนี้ไม่มีหัวหน้าของเขานั่งอยู่ด้วย
มีเพียงฝ่ายบุคคลสองคน และผู้จัดการอีกหนึ่งคน
บนโต๊ะมีเอกสารหลายชุด
หนึ่งในนั้นคือบันทึกการสนทนาในระบบแชตของบริษัท
“เราจะถามเป็นข้อ ๆ นะครับ”
ภาคินพยักหน้า
“คุณกับคุณมินตรามีความสัมพันธ์ส่วนตัวนอกเหนือจากการทำงานหรือไม่?”
เขานิ่ง
คำถามนี้ไม่มีพื้นที่ให้หลบอีกแล้ว
“ครับ”
คำตอบสั้น ๆ หลุดออกจากปาก
ห้องทั้งห้องเงียบ
“ความสัมพันธ์เริ่มต้นตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“ผมจำไม่ได้แน่ชัดครับ”
“มีการพบกันนอกเวลางานหรือไม่?”
“มีครับ”
“มีการใช้ตำแหน่งของคุณช่วยเหลือหรือให้สิทธิพิเศษแก่เธอหรือไม่?”
ภาคินรีบตอบ
“ผมไม่เคยตั้งใจทำแบบนั้น”
เจ้าหน้าที่จดบางอย่างลงบนกระดาษ
“เราไม่ได้ถามว่าตั้งใจหรือไม่ครับ เราถามว่าเคยเกิดขึ้นหรือไม่”
ภาคินนิ่งไป
ภาพหลายเหตุการณ์ย้อนกลับมา
งานที่เขาเคยรับไปตรวจเอง
ประชุมบางครั้งที่เขาเลือกให้มินตรานำเสนอ
งานบางชิ้นที่เขาเคยช่วยแก้ให้เร็วกว่าคนอื่น
ตอนนั้นเขาเรียกมันว่า
**ช่วยลูกทีม**
แต่วันนี้เขาเริ่มมองเห็นอีกแบบ
“มีบางครั้งครับ”
เขาตอบในที่สุด
“ผมอาจให้ความช่วยเหลือเธอมากกว่าคนอื่น”
ไม่มีข้อแก้ตัวอีกแล้ว
---
เวลาเกือบเที่ยง
มินตราถูกเรียกเข้าห้องสอบข้อเท็จจริงต่อ
เธอนั่งตรงเก้าอี้ตัวเดิม
แต่สีหน้าต่างจากภาคินอย่างชัดเจน
“คุณยืนยันความสัมพันธ์กับคุณภาคินหรือไม่?”
มินตรามองเอกสารตรงหน้า
“ยืนยันค่ะ”
“คุณทราบหรือไม่ว่าเขามีแฟนอยู่แล้ว?”
เธอเงียบไปพักหนึ่ง
“ทราบค่ะ”
“แล้วทำไมถึงยังสานต่อความสัมพันธ์?”
คำถามนั้นทำให้เธอกำมือแน่น
“ตอนแรกหนูคิดว่า...มันเป็นแค่ความรู้สึกที่เกิดขึ้น”
“แล้วตอนหลัง?”
มินตราหายใจเข้าลึก ๆ
“ตอนหลังหนูรู้ว่ามันไม่ใช่แค่ความรู้สึกแล้วค่ะ”
เธอก้มหน้า
“มันเป็นการตัดสินใจของหนูด้วย”
เจ้าหน้าที่ไม่ได้พูดอะไรต่อ
เพราะบางครั้งการยอมรับผิด
ก็ไม่ต้องการคำอธิบายมากกว่านั้น
---
ตอนบ่าย ข่าวเริ่มแพร่ไปทั่วทีม
ไม่มีใครพูดตรง ๆ
แต่ทุกคนรู้
สายตาที่มองภาคินเปลี่ยนไป
บางคนเงียบลง
บางคนไม่กล้าคุยกับเขาเรื่องส่วนตัว
และเมื่อมินตราเดินผ่านโต๊ะทำงาน
บทสนทนาที่เคยดังอยู่ก็เงียบลงทันที
เธอรับรู้ทุกอย่าง
แต่ไม่พูดอะไร
บนโต๊ะของเธอมีเอกสารหนึ่งฉบับ
**คำสั่งย้ายทีมชั่วคราว**
เธอมองมันอยู่นาน
ก่อนเก็บของบางส่วนลงกล่อง
---
เย็นวันนั้น ภาคินได้รับโทรศัพท์จากแพร
“พี่อยู่ไหน?”
เสียงของเธอเรียบผิดปกติ
“ยังอยู่บริษัท”
“เราเจอกันได้ไหม?”
“ได้”
“ที่เดิมนะ”
ภาคินรู้ทันทีว่าเธอหมายถึงที่ไหน
ร้านกาแฟเล็ก ๆ ที่ทั้งคู่เคยไปด้วยกันบ่อยครั้ง
ตอนที่ยังไม่มีเรื่องอะไรต้องปิดบัง
---
แพรมาถึงก่อน
เธอนั่งอยู่ริมหน้าต่าง
เมื่อภาคินเดินเข้าไป เธอไม่ได้ยิ้มเหมือนทุกครั้ง
บนโต๊ะมีโทรศัพท์เครื่องหนึ่งวางอยู่
“นี่อะไร?”
ภาคินนั่งลง
แพรเลื่อนโทรศัพท์มาทางเขา
หน้าจอเป็นภาพข้อความบางส่วน
เธอไม่ได้แฮ็กอะไร
ไม่ได้ตามหาอะไร
เธอเพียงได้รับข้อมูลบางอย่างจากคนรู้จักในบริษัท
และมันมากพอที่จะทำให้เธอไม่สามารถหลอกตัวเองได้อีก
“แพร...”
“ไม่ต้องโกหกแล้วนะ”
ภาคินเงียบ
“ครั้งนี้แพรขออย่างเดียว”
เธอมองหน้าเขาตรง ๆ
“พูดความจริงทั้งหมด”
ภาคินก้มหน้า
“พี่ขอโทษ”
แพรส่ายหน้า
“แพรไม่ได้ถามว่าพี่ขอโทษไหม”
น้ำเสียงของเธอสั่น
“แพรถามว่า...มันเกิดอะไรขึ้น”
ภาคินเล่าทุกอย่าง
ตั้งแต่ข้อความเรื่องงาน
บทสนทนาที่เกินขอบเขต
มื้อเย็น
คำพูดที่ไม่ควรพูด
และความสัมพันธ์ที่ค่อย ๆ ขยับจากคำว่าเพื่อนร่วมงาน
ไปไกลกว่านั้น
เขาไม่ได้พยายามทำให้ตัวเองดูดี
ไม่ได้โยนความผิดให้มินตรา
เมื่อเล่าจบ เขานั่งนิ่ง
แพรใช้เวลาหลายนาทีกว่าจะพูดออกมา
“ทำไม?”
คำถามเดียว
แต่เขากลับตอบไม่ได้ทันที
“พี่ไม่รู้”
“ไม่รู้จริง ๆ หรือไม่อยากยอมรับ?”
ภาคินเงียบ
แพรน้ำตาคลอ
“พี่รู้ไหมว่าที่เจ็บที่สุดไม่ใช่การที่พี่ชอบคนอื่น”
เธอสูดหายใจ
“แต่คือทุกครั้งที่แพรถาม พี่เลือกโกหก”
ภาคินก้มหน้า
“พี่ขอโทษ”
“แล้วพี่จะเลือกอะไร?”
เขาเงยหน้าขึ้น
แพรมองเขานิ่ง
“กลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม แล้วแอบคิดถึงเขา?”
“หรือจะไปหาเขา แล้วทิ้งทุกอย่างที่เราสร้างมาด้วยกัน?”
ภาคินไม่มีคำตอบ
แพรหัวเราะทั้งน้ำตา
“เห็นไหม”
เธอพูดเบา ๆ
“สุดท้ายพี่ก็ยังเลือกไม่ได้”
---
หลังจากแพรเดินออกจากร้าน
ภาคินนั่งอยู่คนเดียว
โทรศัพท์สั่นขึ้น
เป็นข้อความจากมินตรา
> พี่คะ
เขามองหน้าจอ
> หนูย้ายทีมแล้วนะคะ
ข้อความต่อมาปรากฏขึ้น
> พรุ่งนี้หนูคงไม่ได้ทำงานใกล้ ๆ พี่แล้ว
ภาคินพิมพ์ตอบ
> พี่ขอโทษ
มินตราอ่าน
แต่ไม่มีคำตอบกลับมา
ผ่านไปเกือบสิบนาที
ข้อความใหม่จึงปรากฏขึ้น
> หนูไม่ได้อยากให้พี่ขอโทษหนู
> แล้วอยากให้พี่ทำอะไร?
เงียบไปพักใหญ่
ก่อนข้อความสุดท้ายจะปรากฏขึ้น
> **พี่กลับไปบอกแพรให้หมดทุกอย่างเถอะค่ะ**
ภาคินชะงัก
เขาอ่านประโยคนั้นซ้ำ
มินตราส่งอีกข้อความ
> ถ้าเราจะต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่เราทำ อย่างน้อยคนที่ถูกทำร้ายที่สุดไม่ควรเป็นคนสุดท้ายที่ได้รู้
ภาคินวางโทรศัพท์ลง
เป็นครั้งแรกที่เขาเข้าใจว่า
การสารภาพความจริงไม่ได้ทำให้ความผิดหายไป
มันเพียงทำให้คนที่ถูกทำร้าย...
มีสิทธิ์ตัดสินใจบนความจริงเสียที
และในคืนเดียวกันนั้น
โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง
**ฝ่ายบุคคล**
มีข้อความใหม่เพียงบรรทัดเดียว
> **บริษัทมีข้อสรุปเบื้องต้นแล้ว กรุณาเข้าพบพรุ่งนี้เวลา 09.00 น.**
ภาคินมองหน้าจออยู่นาน
ครั้งนี้เขารู้แล้วว่า
พรุ่งนี้...
อาจไม่ใช่แค่เรื่องของความรักอีกต่อไป
เนื้อหานี้สงวนลิขสิทธิ์ ไม่อนุญาตให้พิมพ์หรือคัดลอก · DuckNovel