คนที่รู้เรื่องเราเกินไป

เช้าวันต่อมา ภาคินตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกแปลก ๆ

ไม่ใช่เพราะเมื่อคืนทะเลาะกับแพร

ไม่ได้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นด้วยซ้ำ

ทุกอย่างเป็นปกติ

แพรยังทำอาหารเช้าให้เขาเหมือนเดิม กาแฟแก้วเดิม วางอยู่บนโต๊ะตัวเดิม ก่อนที่เธอจะออกไปทำงาน

แต่สิ่งที่ไม่ปกติคือ ในหัวของภาคินยังมีประโยคหนึ่งวนอยู่ตลอดเวลา

**ถ้าหนูไม่ใช่ลูกน้องพี่ พี่จะยังคุยกับหนูแบบนี้ไหม?**

“เป็นอะไรหรือเปล่า?”

แพรถามขึ้น

ภาคินเงยหน้า

“เปล่า”

“เห็นนั่งเหม่อตั้งนานแล้ว”

“เมื่อคืนทำงานดึกนิดหน่อย”

แพรมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า

“อย่าหักโหมมากนะ”

“ครับ”

ภาคินยิ้มให้เธอ

ทุกอย่างดูปกติ

แต่เขารู้ดีว่าเมื่อคืนเขายังไม่ได้ตอบคำถามของมินตรา

และยิ่งพยายามไม่คิดถึงมัน เขากลับยิ่งคิดถึง

เมื่อมาถึงออฟฟิศ ภาคินเปิดคอมพิวเตอร์ตามปกติ

ยังไม่ทันได้เปิดอีเมล ข้อความหนึ่งก็เด้งขึ้นมา

**มินตรา**

> สวัสดีตอนเช้าค่ะพี่ 😊

ภาคินมองอยู่สองวินาที ก่อนตอบ

> สวัสดีครับ

> เมื่อคืนกลับถึงบ้านดึกไหมคะ?

ภาคินชะงัก

คำถามธรรมดา

แต่เขากลับรู้สึกว่ามันเป็นคำถามที่ไม่ควรถาม

> ไม่ดึกครับ

> แล้วคำถามของหนูล่ะ?

นิ้วของภาคินหยุดนิ่ง

เขาไม่ตอบ

ไม่กี่วินาทีต่อมา มินตราก็ส่งข้อความใหม่

> ลืมไปแล้วก็ได้ค่ะ หนูถามเล่น ๆ

ภาคินอ่านซ้ำ

เขารู้ว่าเธอไม่ได้ถามเล่น

และเธอก็รู้ว่าเขารู้

“พี่ภาคินคะ”

เสียงมินตราดังจากด้านหลัง

ภาคินหันไป

หญิงสาวยืนถือแฟ้มเอกสารอยู่

“เอกสารที่พี่ให้แก้ค่ะ”

“วางไว้เลยครับ เดี๋ยวพี่ดู”

“ค่ะ”

มินตราวางแฟ้มลง

ก่อนจะเดินกลับไป

แต่ก่อนถึงโต๊ะตัวเอง เธอหันกลับมามองเขาอีกครั้ง

เพียงเสี้ยววินาที

แล้วเดินต่อ

ภาคินพยายามกลับไปทำงาน

แต่สมาธิกลับไม่อยู่กับตัวเลขตรงหน้า

ช่วงบ่าย ทีมมีประชุมเรื่องงานใหม่

มินตรานำเสนอข้อมูลได้ดี

ภาคินถามคำถามหลายข้อ เธอตอบได้หมด

หลังประชุม ลูกทีมคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างติดตลก

“พี่ภาคินถามมินตราเยอะกว่าคนอื่นอีกนะ”

ทุกคนหัวเราะ

ภาคินยิ้ม

“ก็งานเขาต้องรับผิดชอบเยอะ”

มินตราไม่ได้พูดอะไร

แต่รอยยิ้มเล็ก ๆ บนใบหน้าของเธอหายไปทันที

หลังประชุม เธอส่งข้อความมา

> พี่ไม่ต้องปกป้องหนูขนาดนั้นก็ได้ค่ะ

ภาคินตอบ

> พี่ไม่ได้ปกป้อง

> แล้วเมื่อกี้ล่ะคะ?

> ก็แค่ตอบตามงาน

มินตราเงียบไปพักหนึ่ง

ก่อนส่งข้อความกลับมา

> พี่รู้ไหมคะว่าเวลาพี่ตอบแบบนี้ หนูรู้สึกยังไง?

ภาคินอ่านแล้วไม่ตอบ

ครั้งนี้เขาตั้งใจจะไม่ตอบ

แต่ไม่ถึงห้านาที ข้อความใหม่ก็เข้ามา

> หนูรู้ว่าพี่มีแฟนแล้วค่ะ

> หนูไม่ได้อยากแย่งใคร

ภาคินถอนหายใจ

> พี่ก็ไม่ได้คิดแบบนั้น

> งั้นก็ดีค่ะ

บทสนทนาจบลง

แต่ภาคินกลับรู้สึกหนักกว่าเดิม

เพราะเขาเริ่มเห็นสิ่งที่ตัวเองพยายามหลีกเลี่ยง

มินตราไม่ได้กำลังพยายามแย่งเขา

และบางที...

คนที่กำลังปล่อยให้เรื่องทั้งหมดเดินไปไกลกว่าที่ควรจะเป็น อาจเป็นตัวเขาเอง

เย็นวันนั้น ภาคินกลับบ้านเร็วกว่าเดิม

แพรกำลังนั่งดูโทรศัพท์อยู่บนโซฟา

“วันนี้กลับเร็ว?”

“ครับ”

“แปลกนะ”

“ทำไม?”

“ปกติช่วงนี้พี่กลับค่ำตลอด”

ภาคินถอดรองเท้า

“งานเสร็จเร็ว”

แพรยิ้ม

“ดีแล้ว”

เธอเลื่อนตัวให้เขานั่งข้าง ๆ

“คืนนี้ดูหนังกันไหม?”

“ได้ครับ”

ภาคินนั่งลง

หนังเริ่มเล่นไปได้ไม่ถึงยี่สิบนาที โทรศัพท์ในกระเป๋าก็สั่น

เขาหยิบขึ้นมาดูโดยไม่รู้ตัว

ข้อความจากมินตรา

> วันนี้ขอบคุณนะคะ

ภาคินกดล็อกหน้าจอทันที

แพรหันมามอง

“ใคร?”

“ที่ทำงานครับ”

“เรื่องงานเหรอ?”

คำถามธรรมดา

แต่ภาคินกลับรู้สึกเหมือนกำลังถูกจับได้

“ครับ”

แพรพยักหน้า แล้วหันกลับไปดูหนังต่อ

ภาคินเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า

แต่ไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็หยิบมันออกมาอีกครั้ง

มีข้อความใหม่

> หนูไม่รู้ว่าทำไมช่วงนี้หนูถึงอยากคุยกับพี่ตลอดเลย

ภาคินมองข้อความนั้นนานมาก

ก่อนพิมพ์ตอบ

> พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน

เขาจ้องข้อความของตัวเอง

นิ้วอยู่เหนือปุ่มส่ง

**แล้วก็กดส่ง**

ข้อความถูกอ่านในไม่กี่วินาที

> งั้นเราเหมือนกันนะคะ

ภาคินเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์

แพรยังนั่งอยู่ข้าง ๆ

เธอกำลังหัวเราะกับฉากในหนัง

โดยไม่รู้เลยว่า คนที่นั่งอยู่ข้างเธอกำลังเปิดประตูให้ใครอีกคนเข้ามาในชีวิตทีละนิด

คืนนั้น ก่อนนอน มินตราส่งข้อความมาอีกครั้ง

> พี่คะ

> ถ้าพี่ไม่มีแฟน...

> พี่คิดว่าเราจะเป็นอะไรกัน?

ภาคินมองข้อความนั้น

คราวนี้เขาไม่รีบปิดหน้าจอ

และเป็นครั้งแรกที่เขาเริ่มจินตนาการถึงคำตอบที่ไม่ควรเกิดขึ้น