คมที่ทรยศ

“พวกเรามาที่นี่เพื่อฆ่าผู้สร้าง”

คำพูดนั้นแขวนอยู่กลางหมอก

ไม่มีใครขยับ

แม้แต่เสียงลมยังเหมือนหยุดลงชั่วขณะ

คิเรนมองสุนัขทั้งสิบสองตัวบนยอดเขา

มันจำพวกนั้นไม่ได้

แต่บางอย่างในร่างกายกลับรู้จักพวกมัน

ไม่ใช่ความคุ้นเคย

เป็นความรู้สึกที่ลึกกว่านั้น

เหมือนกำลังมองสิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

เรเวนก้าวมาข้างหน้า

“ถ้าจะฆ่าเขา…”

เสียงต่ำของมันดังขึ้น

“ก็ต้องผ่านข้าก่อน”

สุนัขตาสีเงินหัวเราะเบา ๆ

“เรเวน”

มันเอ่ยชื่ออดีตคมที่หนึ่งออกมาอย่างไม่เกรงกลัว

“เจ้าก็ยังเป็นเหมือนเดิม”

เรเวนหรี่ตา

“เราเคยพบกัน?”

“ไม่”

คำตอบนั้นทำให้เรเวนชะงัก

“แต่ข้ารู้จักเจ้าดี”

สุนัขตัวนั้นมองบาดแผลเก่าบนลำคอของเรเวน

“เพราะผู้สร้างของเราเป็นคนสร้างเรื่องราวทั้งหมดนี้ขึ้นมา”

มันหันกลับไปมองคิเรน

“รวมถึงตำแหน่งของเจ้า”

คิเรนไม่ตอบ

“สิบสองคมไม่เคยถูกสร้างขึ้นเพื่อให้ใครเป็นคมที่หนึ่ง”

มันพูดต่อ

“ตำแหน่งนั้นถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้ทุกคนตามหาผู้ที่อยู่เหนือพวกเรา”

“แล้วทำไม?”

คิเรนถาม

“ทำไมต้องตามหา”

สุนัขตาสีเงินนิ่งไป

จากนั้นจึงพูด

“เพราะผู้สร้างหายตัวไป”

“และก่อนหายไป…”

มันก้มศีรษะเล็กน้อย

“เขาทิ้งคำสั่งไว้หนึ่งข้อ”

คิเรนรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว

“อะไร”

“ถ้าข้ากลับมา…”

มันมองตรงเข้าไปในดวงตาของคิเรน

“ฆ่าข้าเสีย”

ความเงียบปกคลุมอีกครั้ง

คิเรนขมวดคิ้ว

“ข้าเป็นคนสั่ง?”

“ใช่”

“เพราะเหตุใด”

ไม่มีคำตอบ

จนกระทั่งน็อกซ์พูดขึ้น

“เพราะเขารู้ว่าตัวเองจะเปลี่ยนไป”

ทุกสายตาหันไปหาเขา

น็อกซ์ก้มหน้า

“ก่อนที่เจ้าจะหายไป คิเรนเคยบอกข้าว่า…”

มันสูดลมหายใจ

“ถ้าวันหนึ่งเขากลับมา แต่ไม่ใช่ตัวเขาเองอีกแล้ว…”

น็อกซ์เงยหน้าขึ้น

“อย่าปล่อยให้เขามีชีวิตอยู่”

คิเรนเบิกตา

“ข้าพูดแบบนั้น?”

“ใช่”

“แล้วทำไมเจ้าถึงไม่ทำตาม”

น็อกซ์เงียบ

เรเวนมองมัน

“เพราะมันช่วยเจ้า”

น็อกซ์กำหมัดแน่น

“เพราะข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะกลายเป็นสิ่งที่น่ากลัวอย่างที่พวกเขาพูด”

สุนัขตาสีเงินหัวเราะ

“โง่”

น็อกซ์หันกลับไป

“เจ้าปกป้องผู้สร้างของเรา”

“ไม่”

น็อกซ์ตอบ

“ข้าปกป้องเพื่อนของข้า”

ประโยคนั้นทำให้คิเรนนิ่งไป

แต่ไม่มีเวลาให้มันคิดต่อ

สุนัขทั้งสิบสองตัวเริ่มเคลื่อนตัวลงจากยอดเขา

ทีละตัว

พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ลงมาจากพวกมัน

เรเวนขยับมายืนข้างคิเรน

“ดูเหมือนเราจะมีปัญหา”

คิเรนมองมัน

“เจ้ากลัวไหม”

เรเวนยิ้ม

“ข้าเคยตกหน้าผาแล้วครั้งหนึ่ง”

มันหันกลับไปมองสิบสองคม

“ครั้งนี้ข้าคงไม่ตกง่าย ๆ”

เสียงฝีเท้าดังขึ้น

ตึง

ตึง

ตึง

สุนัขตัวแรกพุ่งเข้ามา

เรเวนสวนทันที

ทั้งสองปะทะกันกลางหมอก

แรงกระแทกทำให้พื้นหินแตก

คิเรนยังไม่ขยับ

มันมองสิบสองคมที่เหลือ

แต่สิ่งที่ทำให้มันแปลกใจ—

คือไม่มีใครโจมตีมัน

พวกมันเพียงยืนล้อม

เหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง

“ทำไมไม่สู้”

คิเรนถาม

สุนัขตาสีเงินตอบ

“เพราะคนที่จะฆ่าเจ้า…”

มันเงยหน้าขึ้น

“ไม่ใช่พวกเรา”

เสียงหนึ่งดังมาจากใต้พื้น

ตึง

รอยแยกขยายตัว

ตึง

ดวงตาสีฟ้าขนาดมหึมาเปิดขึ้นในความมืด

ตึง

ทั้งหุบเขาสั่นสะเทือน

สุนัขทั้งสิบสองตัวหยุดพร้อมกัน

แม้แต่เรเวนยังถอยออกจากคู่ต่อสู้

คิเรนจ้องลงไป

เสียงนั้นกลับมาอีกครั้ง

เสียงเดียวกับที่เรียกมันว่า—

บุตรแห่งคมแรก

“เจ้าจำได้หรือยัง…”

คิเรนหลับตา

ภาพอดีตไหลเข้ามา

มันยืนอยู่หน้าประตูขนาดมหึมา

ด้านหลังคือสิบสองคม

ด้านหน้าคือสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีใครกล้าเรียกชื่อ

คิเรนกำลังพูดกับพวกมัน

“ถ้าข้าเปิดประตู…”

หนึ่งในสิบสองคมถาม

“แล้วเจ้าจะกลับมาไหม”

คิเรนส่ายหน้า

“ไม่”

“แล้วพวกเราต้องทำอย่างไร”

คิเรนมองพวกมันทีละตัว

ก่อนตอบว่า—

“ปิดมันไว้จนกว่าข้าจะกลับมา”

ภาพดับลง

คิเรนลืมตาขึ้นทันที

มันหันไปมองร่างสีดำ

“ข้าจำได้แล้ว”

ร่างนั้นนิ่ง

“ประตู…”

คิเรนพูด

“ข้าไม่ได้สร้างสิบสองคมเพื่อปกครองโลก”

มันหันไปมองทั้งสิบสองตัว

“ข้าสร้างพวกเจ้า…”

เสียงเริ่มสั่น

“เพื่อเฝ้าประตู”

สุนัขตาสีเงินหลับตาลง

“ในที่สุดเจ้าก็จำได้”

“แล้วทำไมพวกเจ้าถึงต้องฆ่าข้า”

สุนัขตัวนั้นไม่ตอบ

กลับเป็นเสียงจากใต้หุบเขาที่ตอบแทน

“เพราะประตูไม่ได้ถูกสร้างเพื่อกักข้า…”

พื้นดินเบื้องหน้าคิเรนแตกออก

บางสิ่งกำลังยกตัวขึ้นจากความมืด

“มันถูกสร้างเพื่อกักเจ้า”

คิเรนแข็งค้าง

เรเวนหันมองทันที

น็อกซ์หน้าซีด

และเป็นครั้งแรก—

แม้แต่สิบสองคมก็ถอยหลังพร้อมกัน

เสียงหัวเราะดังขึ้นใต้พื้นพิภพ

ก่อนเสียงนั้นจะพูดประโยคสุดท้าย

“คิเรน…เจ้าจำผิดมาตลอด”

“ผู้ที่ถูกขังอยู่หลังประตู…”

เสียงเงียบไปชั่วขณะ

แล้วดวงตาสีฟ้าขนาดมหึมาก็จ้องตรงมาที่มัน

“ไม่ใช่ข้า”

“แต่คือเจ้า”