เสียงจากหุบเขา

รุ่งเช้า

หลังจากคืนที่ทั้งสามออกเดินทางจากภูเขา ไม่มีใครพูดถึงเรื่องของเมื่อคืนอีก

คิเรนเดินอยู่ด้านหน้า

เรเวนเดินตามอยู่ไม่ไกล ขณะที่น็อกซ์คอยปิดท้ายขบวน

เส้นทางตะวันออกทอดยาวผ่านป่าทึบ ก่อนจะค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นพื้นที่แห้งแล้งและเต็มไปด้วยโขดหิน

ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าหุบเขาไร้เสียงอยู่ที่ไหน

พวกมันมีเพียงคำบอกเล่า

สถานที่ที่ไม่มีเสียงสัตว์

ไม่มีเสียงลม

และไม่มีตัวใดกลับออกมาได้พร้อมกับคำตอบ

เรเวนมองแผ่นหลังของคิเรน

“เจ้ารู้ทางหรือ?”

“ไม่”

“แล้วเดินนำทำไม?”

“เพราะข้าไม่อยากให้เจ้าเดินนำ”

เรเวนหัวเราะ

“ยังเหมือนเดิมจริง ๆ”

คิเรนไม่ตอบ

น็อกซ์ที่เดินอยู่ด้านหลังเหลือบมองทั้งสองตัว

มันไม่เข้าใจว่าพวกมันเคยเป็นศัตรูกันถึงระดับไหน

แต่สิ่งหนึ่งที่เห็นชัด—

คิเรนกับเรเวนรู้จักกันมากกว่าที่มันคิด

และอดีตระหว่างพวกมัน…

ยังมีบางอย่างที่ไม่มีใครพูดออกมา

ช่วงสาย

พวกมันเดินมาถึงลำธารสายหนึ่ง

น้ำไหลผ่านก้อนหินอย่างช้า ๆ

คิเรนหยุด

ก้มลงดื่มน้ำเพียงเล็กน้อย

เรเวนกลับไม่แตะน้ำ

มันมองไปรอบ ๆ

“มีบางอย่างผิดปกติ”

น็อกซ์หยุดทันที

“อะไร?”

เรเวนไม่ตอบ

มันเงยหน้าขึ้น

ป่ารอบตัวเงียบเกินไป

ไม่มีเสียงนก

ไม่มีเสียงแมลง

แม้แต่เสียงใบไม้ยังแทบไม่มี

คิเรนเองก็สังเกตเห็น

“เราเข้าใกล้แล้ว”

น็อกซ์ขมวดคิ้ว

“หุบเขาไร้เสียง?”

คิเรนพยักหน้า

เรเวนเดินไปยังต้นไม้ใกล้ ๆ

บนเปลือกไม้มีรอยขีดสามเส้น

ลึกจนถึงเนื้อไม้

มันใช้ปลายเท้าแตะรอยนั้น

ดวงตาสีเทาหรี่ลง

“ข้าเคยเห็นรอยนี้”

คิเรนหันกลับมา

“ที่ไหน?”

เรเวนเงียบไปครู่หนึ่ง

“วันนั้น”

คำสั้น ๆ เพียงสองคำ

กลับทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไป

น็อกซ์มองทั้งคู่

“วันที่พวกเจ้า…”

“ใช่”

เรเวนตอบ

“วันที่ข้าตกจากหน้าผา”

คิเรนเดินเข้าไปดูรอยบนต้นไม้

ความทรงจำบางอย่างวาบขึ้นมา

หิมะ

เลือด

เสียงคำราม

และเงาดำที่พุ่งผ่านระหว่างพวกมัน

แต่ทุกอย่างกลับเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

คิเรนถอนสายตาออก

“ไปต่อ”

เรเวนมองมัน

แต่ไม่ได้ถามอะไร

ยิ่งเข้าใกล้หุบเขา—

ความเงียบยิ่งชัดเจนขึ้น

ไม่นานทั้งสามก็มาถึงพื้นที่เปิดโล่ง

เบื้องหน้าคือหน้าผาขนาดมหึมา

และด้านล่าง—

มีหมอกสีขาวปกคลุมอยู่เต็มหุบเขา

จนไม่สามารถมองเห็นก้นหุบเขาได้

น็อกซ์ยืนนิ่ง

“นี่สินะ…”

เรเวนมองลงไป

“หุบเขาไร้เสียง”

คิเรนไม่ตอบ

มันกำลังมองบางอย่าง

อีกฝั่งของหน้าผา

มีรอยเท้าอยู่บนพื้น

หนึ่งชุด

สองชุด

สามชุด

และอีกหลายชุดที่ซ้อนทับกัน

น็อกซ์รีบเดินเข้าไปตรวจสอบ

มันก้มลงดม

ก่อนจะชะงัก

“กลิ่นพวกนี้…”

“อะไร?”

“สุนัข”

เรเวนขมวดคิ้ว

“กี่ตัว?”

น็อกซ์กวาดตามองรอยเท้า

“อย่างน้อยสิบตัว”

คิเรนมองลงไปยังหุบเขา

“แล้วพวกมันอยู่ไหน?”

น็อกซ์ไม่ตอบ

เพราะมันรู้คำตอบจากสิ่งที่เห็นตรงหน้า

ไม่มีรอยเท้าใดเดินกลับออกมา

คิเรนเดินลงไปตามทางแคบ ๆ

เรเวนตามมาติด ๆ

น็อกซ์ปิดท้าย

ทางลงเต็มไปด้วยก้อนหินแหลมคม

ยิ่งลงลึก—

แสงจากด้านบนยิ่งเลือนหาย

ไม่นานพวกมันก็ถูกกลืนเข้าไปในหมอก

เสียงของโลกด้านบนหายไปทั้งหมด

น็อกซ์หยุดเดิน

มันหันกลับไป

ไม่เห็นเรเวน

ไม่เห็นคิเรน

มีเพียงหมอกสีขาว

“คิเรน?”

ไม่มีคำตอบ

“เรเวน?”

เงียบ

น็อกซ์เริ่มเดินเร็วขึ้น

ก่อนจะชนเข้ากับบางสิ่ง

มันเงยหน้า

คิเรนยืนอยู่ตรงหน้า

“อย่าเดินแยก”

น็อกซ์ถอนหายใจ

“ข้าไม่ได้ตั้งใจ”

เรเวนเดินออกมาจากหมอก

“ที่นี่แปลก”

คิเรนมองมัน

“เจ้ารู้สึกเหมือนกัน?”

“ใช่”

เรเวนเงียบไปครู่หนึ่ง

“เหมือนมีบางอย่างกำลังฟังเราอยู่”

น็อกซ์เหลือบมองไปรอบ ๆ

“ข้าก็รู้สึก”

คิเรนไม่ได้ตอบ

มันกำลังมองพื้น

ตรงหน้ามีรอยลากยาวไปตามดิน

รอยนั้นลึกมาก

เหมือนบางสิ่งขนาดใหญ่ถูกลากผ่านบริเวณนี้

คิเรนเดินตามรอยไป

เรเวนตามทันที

แต่เพียงไม่กี่สิบเมตร—

รอยนั้นก็หายไป

แทนที่ด้วยรอยเท้าสี่ข้าง

ขนาดใหญ่ผิดปกติ

เรเวนก้มมอง

สีหน้าของมันเปลี่ยนไป

“นี่ไม่ใช่สุนัข”

น็อกซ์ดมพื้น

แล้วถอยออกมา

“ไม่ใช่สัตว์ที่ข้ารู้จักด้วย”

คิเรนมองรอยเท้านั้นนานกว่าทุกครั้ง

มันจำได้

ไม่ใช่จากที่นี่

แต่จากอดีต

รอยเดียวกัน

ขนาดเดียวกัน

และรูปแบบเดียวกัน

วันที่มันกับเรเวนต่อสู้กัน—

มีรอยเท้าแบบนี้อยู่บนหิมะ

ก่อนทุกอย่างจะจบลง

“เจ้าจำมันได้”

เรเวนพูด

คิเรนเงียบ

“ข้าดูออก”

เรเวนเดินเข้ามาใกล้

“เจ้าเห็นมันวันนั้น”

คิเรนยังไม่ตอบ

“คิเรน”

คราวนี้เรเวนเรียกชื่อมันด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เจ้าจำอะไรได้บ้าง?”

คิเรนหลับตา

ภาพในหัวค่อย ๆ กลับมา

หิมะกำลังตก

เรเวนอยู่ตรงหน้า

ทั้งสองเต็มไปด้วยบาดแผล

จากนั้น—

เสียงบางอย่างดังขึ้น

ไม่ใช่เสียงคำราม

ไม่ใช่เสียงเห่า

แต่เป็นเสียงเหมือนลมหายใจที่ดังอยู่ใกล้หู

แล้วเงาหนึ่งก็พุ่งเข้ามา

เร็วเกินกว่าจะมองเห็น

คิเรนลืมตา

“ไม่มาก”

เรเวนถอนหายใจ

“เหมือนเดิมสินะ”

“แต่ข้าจำอย่างหนึ่งได้”

“อะไร?”

คิเรนมองมัน

“ตอนที่มันปรากฏตัว…”

เขาหยุด

“มันไม่ได้มองเจ้า”

เรเวนขมวดคิ้ว

“แล้วมันมองใคร?”

คิเรนไม่ได้ตอบทันที

ดวงตาสีฟ้าของมันค่อย ๆ หันไปยังส่วนลึกของหุบเขา

“ข้า”

ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้ง

น็อกซ์มองทั้งสอง

“หมายความว่า…”

“มันไม่ได้เข้ามาเพื่อหยุดการต่อสู้”

คิเรนพูด

“มันเข้ามาเพื่อข้า”

เรเวนเงียบไป

เป็นครั้งแรกที่รอยยิ้มของมันหายไปจากใบหน้า

คืนนั้น

ทั้งสามพักอยู่ในถ้ำเล็ก ๆ ภายในหุบเขา

ไม่มีไฟ

ไม่มีใครกล้าจุดไฟ

เพราะไม่มีใครรู้ว่าความมืดรอบตัวกำลังซ่อนอะไรอยู่

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

จนกระทั่ง—

กึก

เสียงบางอย่างดังจากปากถ้ำ

เรเวนลืมตาขึ้นทันที

น็อกซ์ยืนขึ้น

คิเรนยังนอนนิ่ง

กึก

เสียงเดิมดังขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้ใกล้กว่าเดิม

เรเวนค่อย ๆ เดินไปยังปากถ้ำ

แต่คิเรนพูดขึ้น

“อย่าออกไป”

เรเวนหยุด

“ทำไม?”

คิเรนมองไปยังความมืดด้านนอก

“เพราะมันอยู่ในถ้ำ”

น็อกซ์ตัวแข็ง

เรเวนหันกลับมาทันที

“อะไรนะ?”

คิเรนลุกขึ้น

ดวงตาสีฟ้าจับจ้องไปยังด้านบนของถ้ำ

ไม่มีอะไร

มีเพียงความมืด

แต่แล้ว—

หยดบางอย่างตกลงบนพื้น

ติ๋ง

น็อกซ์ก้มมอง

มันไม่ใช่น้ำ

เป็นเลือด

เรเวนเงยหน้าขึ้น

ด้านบน—

มีเงาร่างหนึ่งเกาะอยู่บนเพดานถ้ำ

มันไม่ขยับ

ไม่ส่งเสียง

เพียงมองลงมายังพวกมัน

คิเรนจ้องกลับ

หัวใจของมันเต้นแรงขึ้นเป็นครั้งแรก

เพราะดวงตาคู่นั้น—

เหมือนกับสิ่งที่มันเห็นในความทรงจำทุกประการ

เงาร่างค่อย ๆ เปิดปาก

แต่เสียงที่ออกมากลับไม่ใช่เสียงของสัตว์

มันเป็นเสียงที่คิเรนจำได้

เสียงจากหลายปีก่อน

เสียงเดียวกับก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบ

“ในที่สุด…เจ้าก็มาถึง”

เรเวนพุ่งตัวขึ้นทันที

แต่เงาร่างนั้นหายไป

เหลือเพียงเลือดหยดเดียวบนพื้น

และเสียงหัวเราะเบา ๆ ที่ดังลึกเข้าไปในหุบเขา

คิเรนเดินออกจากถ้ำ

ดวงตาสีฟ้าของมันจับจ้องไปยังความมืด

ก่อนเสียงนั้นจะดังขึ้นอีกครั้ง—

คราวนี้จากทั่วทั้งหุบเขา

“คิเรน…”

มันหยุดเดิน

เสียงนั้นพูดต่อ

“เจ้าจำไม่ได้จริง ๆ หรือว่า…”

ความเงียบเข้าปกคลุมทุกสิ่ง

ก่อนประโยคสุดท้ายจะดังขึ้น

“วันนั้น…เจ้าคือคนที่เรียกข้ามา”

คิเรนเบิกตากว้าง

เรเวนกับน็อกซ์หันมองมันพร้อมกัน

และในวินาทีนั้น—

พื้นดินใต้เท้าของทั้งสามก็เริ่มสั่น

จากส่วนลึกที่สุดของหุบเขา…

เสียงคำรามครั้งหนึ่งดังขึ้น

ก่อนจะตามมาด้วย—

เสียงของคิเรนอีกเสียงหนึ่ง

“หนีไป…”