บุตรแห่งคมแรก

“คิเรน…บุตรแห่งคมแรก”

เสียงนั้นดังก้องขึ้นมาจากใต้พื้นพิภพ

ไม่ดัง

แต่หนักพอจะทำให้ทั้งหุบเขาสั่นสะเทือน

คิเรนยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางหมอกสีขาว ดวงตาสีฟ้าของมันจับจ้องลงไปยังรอยแยกเบื้องหน้า

คำว่า บุตรแห่งคมแรก

วนซ้ำอยู่ในหัว

มันไม่รู้ว่าหมายถึงอะไร

แต่ส่วนลึกที่สุดของความทรงจำกลับตอบรับคำนั้นราวกับเคยได้ยินมันมานับครั้งไม่ถ้วน

“คิเรน…”

เรเวนเรียกจากด้านหลัง

ไม่มีคำตอบ

คิเรนยังคงมองลงไป

“เจ้าได้ยินมันใช่ไหม”

คราวนี้น็อกซ์เป็นฝ่ายถาม

มันก้มต่ำ ดวงตาจับจ้องรอยแยกอย่างระแวดระวัง

“ได้ยิน”

“แล้วเจ้ารู้ไหมว่ามันหมายถึงอะไร”

คิเรนส่ายหน้า

“ไม่”

คำตอบนั้นทำให้น็อกซ์เงียบ

แต่สีหน้าของมันบอกชัดว่า—

มันรู้

เรเวนหันขวับไปมอง

“เจ้ารู้อะไร”

น็อกซ์ไม่ตอบทันที

มันมองคิเรน

จากนั้นจึงมองลงไปยังความมืดใต้หุบเขา

“ข้าเคยได้ยินคำนี้มาก่อน”

เรเวนหรี่ตา

“เมื่อไหร่”

“ก่อนที่เจ้าจะขึ้นเป็นคมที่หนึ่ง”

ความเงียบเข้าปกคลุม

คิเรนหันกลับมา

“พูดต่อ”

น็อกซ์กลืนน้ำลาย

“ในคืนที่เจ้ากับเรเวนต่อสู้กันครั้งสุดท้าย…”

มันหยุดไปชั่วครู่

“ก่อนที่เจ้าจะหมดสติ ข้าได้ยินเสียงหนึ่งพูดกับเจ้า”

คิเรนขมวดคิ้ว

ภาพบางอย่างวาบขึ้นมาในหัว

หิมะ

เลือด

เสียงคำรามของเรเวน

และดวงตาสีฟ้าคู่หนึ่ง

จากนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

‘กลับมา…’

คิเรนสะดุ้ง

มันยกอุ้งเท้าขึ้นกุมขมับ

“ไม่…”

ภาพเริ่มชัดขึ้น

มันกำลังยืนอยู่ในหิมะ

เรเวนนอนอยู่ตรงหน้า

เลือดไหลจากบาดแผลทั่วร่าง

และบางสิ่งกำลังยืนอยู่ด้านหลัง

สิ่งที่ไม่มีรูปร่างแน่นอน

มีเพียงดวงตาสีฟ้าที่เด่นชัดท่ามกลางความมืด

ในความทรงจำนั้น—

คิเรนเป็นฝ่ายพูดก่อน

“ช่วยข้า…”

ภาพดับลง

มันหอบหายใจแรง

เรเวนมองมันอย่างไม่ละสายตา

“เจ้าจำได้แล้วหรือ”

“ไม่ทั้งหมด”

คิเรนตอบ

“แต่ข้าจำได้ว่าข้าเรียกมันมา”

น็อกซ์หลับตาลง

ราวกับคำตอบนั้นคือสิ่งที่มันกลัวมาตลอด

“ใช่”

มันพูดเบา ๆ

“เจ้าคือคนเรียกมันมา”

พื้นดินสั่นอีกครั้ง

คราวนี้แรงกว่าเดิม

เสียงบางอย่างดังขึ้นจากใต้หุบเขา

ตึง

ตึง

ตึง

เหมือนหัวใจขนาดมหึมากำลังเต้นอยู่ใต้ผืนโลก

เรเวนก้าวมาข้างหน้า

“ถ้ามันเป็นสิ่งที่ช่วยเจ้าในวันนั้น…”

เขาหยุด

“ทำไมมันถึงเรียกเจ้าว่า ‘ลูก’?”

ไม่มีใครตอบ

จนกระทั่งเสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง

“เพราะเขาไม่ใช่ลูกของข้า”

เสียงจากด้านหลังทำให้ทั้งสามตัวหันกลับพร้อมกัน

ร่างสีดำที่มีดวงตาสีฟ้ายังคงยืนอยู่ตรงนั้น

มันมองคิเรน

ก่อนจะพูดช้า ๆ

“เขาคือสายเลือดของผู้ที่อยู่ก่อนข้า”

เรเวนขยับตัว

“ผู้ที่อยู่ก่อน?”

ร่างนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง

“พวกเจ้ารู้จักคำว่า ‘คมที่หนึ่ง’”

มันมองเรเวน

“แต่พวกเจ้าไม่เคยรู้จักคำว่า ‘คมแรก’”

คำสองคำ

คล้ายกัน

แต่ความหมายต่างกันโดยสิ้นเชิง

คิเรนจ้องมัน

“แล้วคมแรกคืออะไร”

ร่างนั้นไม่ได้ตอบทันที

มันเพียงหันไปมองความมืดใต้หุบเขา

“คมที่หนึ่ง คือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในยุคของพวกเจ้า”

“แต่คมแรก…”

ดวงตาสีฟ้าของมันสว่างขึ้น

“คือผู้ที่สร้างกฎนั้นขึ้นมา”

เรเวนชะงัก

น็อกซ์ก้มศีรษะลงทันที

ราวกับมันไม่ต้องการได้ยินสิ่งที่กำลังจะตามมา

คิเรนกลับยิ่งนิ่ง

“ใครสร้าง?”

ร่างนั้นมองมัน

“เจ้า”

คำตอบสั้น ๆ

แต่ทำให้ทุกอย่างหยุดนิ่ง

“เป็นไปไม่ได้”

เรเวนพูดทันที

“เขาเพิ่งอยู่ในตำแหน่งคมที่หนึ่งไม่กี่ปี”

“ข้าไม่ได้หมายถึงยุคนี้”

ร่างนั้นตอบ

“ข้าหมายถึงก่อนที่พวกเจ้าจะนับเวลา”

คิเรนไม่พูดอะไร

ในหัวของมันเริ่มมีภาพบางอย่างปรากฏขึ้น

ฝูงสุนัขจำนวนมาก

ยืนอยู่บนพื้นสีดำ

ไม่มีหิมะ

ไม่มีภูเขา

ไม่มีท้องฟ้า

มีเพียงวงแหวนขนาดมหึมาที่ถูกขีดลงบนพื้น

และตรงกลางวงแหวน—

มีสุนัขตัวหนึ่งยืนอยู่

ขนสีขาวปนเทา

ดวงตาสีฟ้า

เหมือนมัน

คิเรนเบิกตากว้าง

“นั่น…”

ภาพเปลี่ยนไป

สุนัขตัวนั้นกำลังหันหลังให้ฝูงทั้งหมด

ก่อนจะเดินเข้าไปในความมืด

แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

“ถ้าวันหนึ่งพวกเขาลืม…”

“จงกลับมาเตือนพวกเขา”

คิเรนสะดุ้งเฮือก

ภาพทั้งหมดหายไป

มันทรุดลงกับพื้น

เรเวนรีบเข้าประคอง

“คิเรน!”

แต่ก่อนที่ใครจะได้พูดต่อ—

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นจากใต้หุบเขา

ไม่ใช่เสียงของร่างสีดำ

ไม่ใช่เสียงของน็อกซ์

และไม่ใช่เสียงของสิ่งที่เพิ่งตื่นขึ้นมา

มันเป็นเสียงของใครบางคน

ที่ฟังดูคล้ายคิเรนอย่างน่ากลัว

“ในที่สุด…”

รอยแยกใต้พื้นขยายกว้าง

หมอกทั้งหมดถูกดูดลงไป

ดวงตาสีฟ้าจำนวนมากเปิดขึ้นในความมืด

ทีละคู่

สองคู่

สิบคู่

ร้อยคู่

ก่อนที่เสียงนั้นจะพูดต่อ

“ผู้สร้างของข้าก็กลับมาแล้ว”

คิเรนเงยหน้าขึ้น

หัวใจของมันเต้นแรง

และเป็นครั้งแรก—

มันไม่ได้กลัวเสียงนั้น

เพราะมันจำได้แล้วว่าเสียงนี้เป็นของใคร

มันคือเสียงของตัวมันเอง

ในอดีต

เสียงของคิเรนก่อนที่จะถูกลบความทรงจำ

และคำพูดสุดท้ายที่ดังขึ้นจากใต้หุบเขาคือ—

“ถึงเวลาที่เจ้าต้องจำแล้วว่า…เหตุใดเจ้าจึงสร้างคมทั้งสิบสองขึ้นมา”