สิบสองคม

“เหตุใดเจ้าจึงสร้างคมทั้งสิบสองขึ้นมา”

เสียงนั้นยังคงก้องอยู่ในหุบเขา

คิเรนไม่ขยับ

ดวงตาสีฟ้าของมันจับจ้องลงไปยังความมืดเบื้องล่าง

สร้าง

คำคำเดียวกลับหนักยิ่งกว่าทุกสิ่งที่มันได้ยินมาตลอด

เพราะมันหมายความว่า—

สิบสองคมไม่เคยมีอยู่มาก่อน

และถ้าเสียงนั้นพูดความจริง…

คนที่สร้างระบบทั้งหมดขึ้นมาอาจเป็นมัน

“โกหก”

เรเวนพูดขึ้น

น้ำเสียงแข็งกร้าว

“คิเรนไม่ได้สร้างอะไรทั้งนั้น”

ร่างสีดำที่ยืนอยู่ในหมอกหันมองเขา

“เจ้ารู้จักเขามานานแค่ไหน”

เรเวนเงียบ

“หลายปี”

“แล้วเจ้ารู้จักเขาก่อนหน้านั้นหรือไม่”

ไม่มีคำตอบ

ร่างนั้นยิ้มบาง ๆ

“นั่นแหละคือปัญหา”

เรเวนก้าวเข้าหา

“ถ้าเจ้ารู้เรื่องเขามากนัก ก็บอกมาให้หมด”

“ไม่ได้”

“เพราะอะไร”

“เพราะถ้าเขาจำทุกอย่างพร้อมกัน…”

ดวงตาสีฟ้าของมันเลื่อนไปหาคิเรน

“เขาจะไม่ใช่คิเรนที่พวกเจ้ารู้จักอีกต่อไป”

ความเงียบตกลงมา

คิเรนก้มมองอุ้งเท้าของตัวเอง

มันไม่รู้ว่าควรเชื่อใคร

แต่บางสิ่งในใจกลับเริ่มตื่นขึ้น

ความรู้สึกเก่าแก่

เหมือนมันเคยยืนอยู่ตรงนี้มาก่อน

หลายร้อยครั้ง

หลายพันครั้ง

หรืออาจนานกว่านั้น

“สิบสองคม…”

มันพึมพำ

“ข้าสร้างมันขึ้นมาทำไม”

คราวนี้ร่างสีดำไม่ตอบ

เสียงจากใต้หุบเขาตอบแทน

“เพื่อแบ่งโลกออกเป็นสิบสองส่วน”

พื้นดินสั่น

ภาพบางอย่างปรากฏขึ้นกลางหมอก

เป็นภาพของอดีต

ผืนแผ่นดินที่กว้างใหญ่

ไม่มีเขตแดน

ไม่มีตำแหน่ง

ไม่มีคำว่าอันดับ

เหล่าสุนัขทุกฝูงต่อสู้กันอย่างไร้จุดสิ้นสุด

จนกระทั่ง—

สุนัขสีขาวตัวหนึ่งเดินออกมาจากฝูง

มันมีดวงตาสีฟ้า

เหมือนคิเรน

แต่ดูแตกต่างออกไป

สงบนิ่งกว่า

เก่าแก่กว่า

และน่ากลัวยิ่งกว่า

สุนัขตัวนั้นเดินไปยังใจกลางผืนดิน

ก่อนใช้กรงเล็บขีดเส้นลงบนพื้น

หนึ่งเส้น

สองเส้น

สามเส้น

จนกลายเป็นวงแหวนขนาดมหึมา

จากนั้นมันแบ่งวงแหวนออกเป็นสิบสองส่วน

คิเรนมองภาพนั้นอย่างไม่รู้ตัว

หัวใจของมันเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ

“นี่…”

ภาพเปลี่ยน

สุนัขสิบสองตัวเดินเข้ามายืนตามขอบวงแหวน

แต่ละตัวมีลักษณะแตกต่างกัน

ตัวหนึ่งตัวใหญ่

ตัวหนึ่งว่องไว

ตัวหนึ่งมองเห็นไกล

ตัวหนึ่งเชี่ยวชาญการติดตาม

ตัวหนึ่งเชี่ยวชาญการต่อสู้

ทั้งสิบสองตัวคุกเข่าลงพร้อมกัน

ต่อหน้าสุนัขสีขาว

เสียงจากอดีตดังขึ้น

“พวกเจ้าจะไม่อยู่เหนือกัน”

“พวกเจ้าจะไม่เป็นราชา”

“แต่พวกเจ้าจะเป็นคมของโลก”

คิเรนเบิกตา

เรเวนเองก็นิ่งสนิท

น็อกซ์หลับตาแน่น

เพราะสิ่งที่เห็นตรงหน้าไม่ใช่ตำนาน

มันคือประวัติศาสตร์ที่ถูกลืม

“แล้วเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น…”

คิเรนถาม

ภาพตรงหน้ากระตุก

หนึ่งในสิบสองตัวลุกขึ้น

มันไม่ยอมก้มหัวอีกต่อไป

จากนั้นตัวที่สอง

ตัวที่สาม

ตัวที่สี่

จนในที่สุด—

ทั้งสิบสองตัวหันกลับมามองสุนัขสีขาว

ดวงตาของพวกมันเต็มไปด้วยความหวาดระแวง

เสียงหนึ่งดังขึ้น

“ถ้าเขาเป็นผู้สร้าง…”

อีกเสียงตอบ

“เขาก็สามารถทำลายพวกเราได้”

จากนั้นความมืดก็กลืนภาพทั้งหมด

คิเรนสะดุ้งกลับสู่ปัจจุบัน

“พวกมันทรยศเจ้า”

ร่างสีดำพูด

“ไม่”

คิเรนตอบทันที

ทุกสายตาหันมาหามัน

“ข้าจำอะไรบางอย่างได้”

มันหอบเบา ๆ

“ข้าไม่ได้สร้างพวกมันเพื่อปกครอง”

“ข้าสร้างพวกมัน…”

คิเรนเงียบไป

ภาพสุดท้ายยังคงติดอยู่ในหัว

สุนัขสีขาวกำลังยืนอยู่คนเดียว

เบื้องหลังคือเงาของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมา

และเบื้องหน้าคือฝูงสุนัขนับพัน

มันกำลังพูดกับทั้งโลก

“ถ้าวันหนึ่งข้าหายไป…”

“สิบสองคมจะต้องปกป้องประตูนี้”

คิเรนเบิกตา

“ประตู…”

น็อกซ์เงยหน้าขึ้นทันที

“เจ้าจำได้แล้ว?”

คิเรนหันไปมองมัน

“ประตูอะไร”

น็อกซ์ไม่ตอบ

เรเวนมองมันอย่างเย็นชา

“เจ้าเคยรู้เรื่องนี้”

“ใช่”

“แล้วเจ้าปิดบังมันจากข้ามาตลอด?”

น็อกซ์กำหมัดแน่น

“เพราะถ้าคิเรนจำได้…”

มันมองไปยังรอยแยก

“พวกที่อยู่ข้างล่างจะตามหาเขา”

เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้ใกล้กว่าเดิม

“ไม่ใช่พวกข้าที่ตามหาเขา…”

พื้นดินแตกออกตรงหน้า

บางสิ่งกำลังขยับอยู่ใต้ความมืด

“แต่เป็นพวกเขาต่างหาก”

เสียงคำรามดังขึ้นจากอีกฟากของหุบเขา

ไม่ใช่เสียงของสิ่งมีชีวิตใต้ดิน

แต่เป็นเสียงจากบนพื้น

เรเวนหันกลับทันที

เงาจำนวนมากกำลังเคลื่อนผ่านหมอก

หนึ่ง

สิบ

หลายสิบ

ก่อนจะเพิ่มขึ้นจนมองแทบไม่เห็นปลายฝูง

น็อกซ์หน้าซีด

“พวกมันมาแล้ว…”

คิเรนมองผ่านหมอก

บนยอดเขาไกลออกไป—

มีสุนัขสิบสองตัวกำลังยืนเรียงกัน

หนึ่งในนั้นก้าวออกมา

ขนสีขาว

ดวงตาสีเงิน

บนลำคอมีรอยแผลเป็นยาว

มันมองตรงมาที่คิเรน

แล้วพูดด้วยเสียงเย็นเยียบ

“คมที่หนึ่ง”

เรเวนขยับมายืนข้างคิเรน

“พวกเจ้าต้องการอะไร”

สุนัขตัวนั้นไม่สนใจเขา

มันยังคงมองคิเรน

ก่อนกล่าวประโยคเดียว—

“พวกเรามาที่นี่เพื่อฆ่าผู้สร้าง”

ดวงตาของคิเรนหรี่ลง

สิบสองคมที่เหลืออยู่

มาถึงแล้ว

และครั้งนี้—

พวกมันไม่ได้มาเพื่อแย่งตำแหน่งคมที่หนึ่ง

แต่เพื่อฆ่าเจ้าของระบบทั้งหมดตั้งแต่ต้น.