คนที่เรียกมันมา

“หนีไป…”

เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้ชัดเจนกว่าเดิม

และมันไม่ได้มาจากส่วนลึกของหุบเขา

แต่มาจาก—

คิเรน

เรเวนกับน็อกซ์หันกลับมามองพร้อมกัน

คิเรนยืนอยู่กลางถ้ำ

ดวงตาสีฟ้าของมันยังจับจ้องไปยังความมืดเบื้องหน้า

“คิเรน…”

น็อกซ์เรียกชื่อมัน

ไม่มีคำตอบ

“เมื่อกี้…”

เรเวนพูดช้า ๆ

“เสียงนั้นเป็นเสียงของเจ้า”

คิเรนยังคงนิ่ง

แต่ลมหายใจของมันเริ่มหนักขึ้น

เพราะมันเองก็ได้ยิน

เสียงเดียวกัน

เสียงของตัวเอง

ดังมาจากในหุบเขา

และที่น่ากลัวกว่านั้น—

เสียงนั้นรู้เรื่องที่แม้แต่คิเรนยังจำไม่ได้

“วันนั้น…เจ้าคือคนที่เรียกข้ามา”

พื้นดินสั่นอีกครั้ง

เศษหินเล็ก ๆ หล่นจากเพดานถ้ำ

เรเวนก้าวเข้ามาข้างคิเรน

“เราต้องออกจากที่นี่”

คิเรนหันมอง

“ทำไม?”

“เพราะมันกำลังตื่น”

“เจ้ารู้ได้อย่างไร?”

เรเวนไม่ตอบ

ดวงตาสีเทาของมันจับจ้องไปยังความมืด

“เพราะข้าเคยได้ยินเสียงนี้มาก่อน”

คิเรนชะงัก

“วันนั้น?”

เรเวนพยักหน้า

“ก่อนที่ข้าจะตกจากหน้าผา”

เสียงคำรามดังขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้แรงจนพื้นดินใต้เท้าสั่นสะเทือน

น็อกซ์รีบถอย

“เราต้องออกไปเดี๋ยวนี้!”

ทั้งสามวิ่งออกจากถ้ำ

แต่ทันทีที่ออกมา—

สิ่งที่เห็นตรงหน้าทำให้พวกมันหยุดพร้อมกัน

หมอกทั่วหุบเขากำลังเคลื่อนตัว

มันไม่ได้ลอยไปตามลม

แต่กำลังไหล—

เข้าหาจุดเดียว

ใจกลางหุบเขา

ดินบริเวณนั้นกำลังแตกร้าว

เสียงบางอย่างดังขึ้นจากใต้พื้น

เหมือนหัวใจขนาดมหึมากำลังเต้น

ตุบ

พื้นสั่น

ตุบ

หินรอบตัวกระเด็น

ตุบ

น็อกซ์มองคิเรน

“มันอยู่ใต้เรา…”

คิเรนมองพื้น

“ไม่”

เรเวนพูดขึ้น

“มันไม่ได้อยู่ใต้เรา”

ทั้งสองหันไปมอง

เรเวนชี้ไปยังใจกลางหุบเขา

“มันอยู่ตรงนั้น”

รอยแตกกำลังขยายตัว

ก่อนที่พื้นดินส่วนหนึ่งจะยุบลง

เผยให้เห็น—

หลุมขนาดมหึมา

ด้านล่างไม่มีแสง

ไม่มีพื้น

มีเพียงความมืดที่ลึกจนไม่อาจมองเห็นจุดสิ้นสุด

และตรงขอบหลุม—

มีรอยเท้า

ขนาดใหญ่

แบบเดียวกับที่พวกมันพบก่อนหน้านี้

คิเรนเดินเข้าไปใกล้

เรเวนรีบขวาง

“อย่าเข้าไป”

“ข้าต้องรู้”

“รู้แล้วจะทำอะไร?”

คิเรนมองมัน

“หาคำตอบ”

เรเวนจ้องกลับ

“บางคำตอบไม่ควรถูกหา”

คิเรนไม่ตอบ

ก่อนจะก้าวผ่านมันไป

ทันใดนั้น—

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากหลุม

“คิเรน…”

คิเรนหยุด

เสียงนั้นไม่ได้ดังจากที่เดียว

มันดังจากทุกทิศทาง

จากหน้าผา

จากพื้นดิน

จากหมอก

และจากในหัวของพวกมัน

“เจ้าจำข้าไม่ได้จริง ๆ หรือ?”

คิเรนกำหมัดแน่น

ภาพในอดีตเริ่มกลับมา

หิมะตกหนัก

เขากับเรเวนกำลังต่อสู้

เสียงหอบหายใจ

เลือดบนพื้น

จากนั้น—

เขาเห็นตัวเอง

ยืนอยู่คนเดียวกลางหิมะ

เรเวนนอนอยู่ไม่ไกล

และมีบางอย่างยืนอยู่ตรงหน้า

แต่ครั้งนี้—

ภาพไม่ได้หยุดตรงนั้น

คิเรนเห็นตัวเองเดินเข้าไปหามัน

ทีละก้าว

ช้า ๆ

ราวกับกำลังเข้าไปหาใครบางคนที่คุ้นเคย

เสียงในความทรงจำดังขึ้น

“เจ้าต้องการพลังหรือไม่?”

คิเรนในอดีตไม่ตอบ

“เจ้าต้องการเอาชนะมันหรือไม่?”

คิเรนยังคงเดินเข้าไป

จากนั้น—

ภาพเปลี่ยนไป

เขาเห็นตัวเองยกศีรษะขึ้น

และพูดบางอย่าง

คิเรนในปัจจุบันเบิกตากว้าง

“ไม่…”

เรเวนหันมอง

“เจ้าเห็นอะไร?”

คิเรนหายใจแรง

“ข้า…”

ภาพยังคงดำเนินต่อ

ตัวเขาในอดีตกำลังพูดกับเงาร่างนั้น

และประโยคที่ออกจากปาก—

ทำให้คิเรนในปัจจุบันแทบหยุดหายใจ

“ถ้าอย่างนั้น…มาช่วยข้า”

ภาพดับลง

คิเรนถอยหลังหนึ่งก้าว

เรเวนมองมัน

“เจ้าพูดอะไร?”

คิเรนไม่ตอบ

เพราะตอนนี้มันเริ่มเข้าใจแล้ว

สิ่งที่โจมตีพวกมันในวันนั้น…

อาจไม่ได้ปรากฏตัวขึ้นโดยบังเอิญ

บางที—

มันถูกเรียกมา

“คิเรน”

เสียงของเรเวนดังขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้ไม่มีความโกรธ

มีเพียงความไม่เข้าใจ

“เจ้าทำอะไรในวันนั้น?”

คิเรนส่ายหน้า

“ข้าไม่รู้”

“แต่ความทรงจำของเจ้าบอกว่าเจ้าเรียกมันมา”

“ข้าบอกแล้วว่าข้าจำไม่ได้”

เรเวนเดินเข้ามาใกล้

“แล้วทำไมข้าถึงไม่รู้เรื่องนี้?”

คิเรนเงียบ

คำถามนั้นไม่มีคำตอบ

เพราะในวันนั้น—

มีเพียงพวกมันสองตัว

และสิ่งที่อยู่ในความมืด

ไม่มีใครอื่น

นอกจาก—

น็อกซ์

คิเรนหันไปมองมัน

น็อกซ์ยืนตัวแข็ง

“เจ้า…”

คิเรนจ้องมัน

“วันนั้นเจ้าก็อยู่ที่นั่น”

น็อกซ์ไม่ตอบ

เรเวนหันขวับไปหา

“เจ้ารู้?”

น็อกซ์ก้มหน้า

“ข้า…”

“ตอบ”

เสียงของเรเวนแข็งขึ้น

น็อกซ์กำลังจะพูด

แต่เสียงหนึ่งกลับดังขึ้นก่อน

“มันรู้”

ทั้งสามหันกลับไป

เงาร่างหนึ่งกำลังยืนอยู่บนหน้าผา

ครั้งนี้พวกมันมองเห็นชัดขึ้นเล็กน้อย

ร่างสูง

ขนสีดำเข้ม

กรงเล็บยาว

และดวงตาสีฟ้าซีด—

เหมือนกับคิเรน

น็อกซ์ถอยหลังทันที

“ไม่…”

เรเวนเตรียมพุ่งเข้าใส่

แต่คิเรนยกขาห้าม

“เดี๋ยว”

เงาร่างนั้นมองคิเรน

“เจ้าคงสงสัย”

มันพูด

“ว่าทำไมข้าถึงรู้จักเจ้า”

คิเรนไม่ตอบ

“ว่าทำไมข้าถึงรู้ว่าเจ้าจะกลับมา”

เงาร่างนั้นก้าวออกจากความมืด

เผยให้เห็นใบหน้าเพียงครึ่งหนึ่ง

“และเจ้าคงสงสัย…”

มันมองไปยังเรเวน

“…ว่าทำไมเรเวนถึงรอดจากวันนั้น”

เรเวนชะงัก

“หมายความว่าอะไร?”

เงาร่างนั้นยิ้ม

“ข้าไม่ได้ช่วยเจ้า”

เรเวนคำราม

“แล้วใครช่วย?”

มันไม่ตอบ

แต่กลับมองไปยังน็อกซ์

เพียงครั้งเดียว

น็อกซ์ตัวสั่น

คิเรนเห็นทุกอย่าง

“น็อกซ์…”

น็อกซ์หลับตา

“ข้าขอโทษ”

เรเวนก้าวเข้าไปหา

“เจ้าทำอะไร?”

น็อกซ์เงียบ

ก่อนพูดออกมาในที่สุด

“วันนั้น…”

มันกลืนน้ำลาย

“ข้าเป็นคนพาเจ้ามาที่นั่น”

เรเวนหยุด

“อะไรนะ?”

น็อกซ์เงยหน้าขึ้น

“ข้าเป็นคนพาคิเรนไปหา…มัน”

ความเงียบปกคลุมหุบเขา

คิเรนมองน็อกซ์

“ทำไม?”

น็อกซ์ไม่ตอบ

เพราะก่อนที่มันจะพูด—

เสียงคำรามจากใต้หุบเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้…

ไม่ได้มีเพียงเสียงเดียว

มีเสียงคำรามอีกหลายเสียงตอบกลับมาจากความมืด

เรเวนหันมองรอบตัว

บนหน้าผา

ตามปากถ้ำ

และในหมอก—

ดวงตานับสิบคู่ค่อย ๆ เปิดขึ้น

น็อกซ์หน้าซีด

“พวกมัน…”

คิเรนมองไปรอบ ๆ

หนึ่งคู่

สองคู่

สิบคู่

ยี่สิบคู่—

มากขึ้นเรื่อย ๆ

เงาร่างมากมายกำลังล้อมพวกมันเอาไว้

เรเวนยิ้ม

แต่ครั้งนี้ไม่มีความสนุกอยู่ในรอยยิ้มนั้น

“ดูเหมือนเราจะไม่ได้มาตามหาตัวเดียวแล้ว”

คิเรนไม่ตอบ

เพราะเงาร่างบนหน้าผากำลังเดินลงมา

ทุกย่างก้าวทำให้เหล่าดวงตาในความมืดก้มลงพร้อมกัน

มันหยุดตรงหน้าคิเรน

แล้วพูดเบา ๆ

“กลับบ้านเถอะ…คิเรน”

คิเรนชะงัก

“บ้าน?”

เงาร่างนั้นยิ้ม

ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้ทั้งเรเวนและน็อกซ์นิ่งงัน

“หรือเจ้าลืมไปแล้วว่า…”

มันเอียงศีรษะ

“เจ้าเองก็เคยเป็นหนึ่งในพวกเรา”

ทันใดนั้น—

เสียงคำรามทั่วทั้งหุบเขาดังกึกก้อง

พื้นดินแตกร้าว

และจากใต้หลุมขนาดมหึมา—

บางสิ่งกำลังปีนขึ้นมา

คิเรนมองลงไป

ก่อนดวงตาสีฟ้าของมันจะเบิกกว้าง

เพราะสิ่งที่กำลังโผล่ขึ้นมาจากความมืด…

มีดวงตาสีฟ้าแบบเดียวกับมัน