ดวงตาสีฟ้า

ดวงตาสีฟ้าคู่หนึ่งกำลังจ้องมองขึ้นมาจากความมืด

ไม่มีใครพูด

ไม่มีใครขยับ

แม้แต่เรเวน—

ผู้ที่แทบไม่เคยหวาดกลัวสิ่งใด—

ยังยืนนิ่งอยู่กับที่

คิเรนมองลงไปในหลุม

ดวงตาของมันจับจ้องกับดวงตาคู่นั้น

สีเดียวกัน

รูปร่างของม่านตาใกล้เคียงกัน

แม้แต่ความรู้สึกที่ส่งออกมา…

ก็เหมือนกันอย่างน่าประหลาด

แต่คิเรนรู้ดี

สิ่งที่อยู่ตรงหน้า—

ไม่ใช่ตัวมัน

ตุบ

พื้นดินสั่น

ร่างบางอย่างค่อย ๆ ดันตัวเองขึ้นจากหลุม

กรงเล็บขนาดใหญ่จิกลงบนขอบหิน

เสียงหินแตกร้าวดังขึ้น

น็อกซ์ถอยหลัง

“มันกำลังขึ้นมา…”

เรเวนก้าวมายืนข้างคิเรน

“เตรียมตัว”

คิเรนไม่ตอบ

มันยังคงมองสิ่งนั้น

จนกระทั่งร่างของมันพ้นขอบหลุม

ร่างสีดำขนาดใหญ่ค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

ขนของมันเปียกชื้น

มีรอยแผลพาดยาวทั่วลำตัว

แต่สิ่งที่ทำให้ทั้งสามตัวนิ่งไป—

คือใบหน้าของมัน

มันมีโครงสร้างคล้ายคิเรนอย่างน่าประหลาด

ไม่เหมือนทั้งหมด

แต่ใกล้เคียงมากพอที่จะทำให้ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว

พวกมันอาจเกี่ยวข้องกัน

สิ่งนั้นยืนขึ้นเต็มความสูง

ใหญ่กว่าเรเวน

ใหญ่กว่าคิเรนเกือบสองเท่า

มันก้มมองพวกเขา

ก่อนจะพูด—

“ในที่สุด…”

เสียงต่ำและแหบ

“เจ้าก็กลับมา”

คิเรนขยับเข้าไปหนึ่งก้าว

“เจ้าเป็นใคร?”

สิ่งนั้นไม่ตอบ

มันกลับมองคิเรนตั้งแต่หัวจรดเท้า

ก่อนพูด

“เจ้าจำข้าไม่ได้จริง ๆ”

คิเรนเงียบ

“ไม่เป็นไร”

มันยิ้ม

“เดี๋ยวเจ้าก็จำได้”

เรเวนพุ่งเข้าใส่ก่อน

ไม่มีสัญญาณเตือน

ไม่มีคำพูด

เพียงร่างสีดำที่พุ่งออกไปด้วยความเร็วเต็มกำลัง

กรงเล็บของเรเวนฟาดเข้าใส่ใบหน้าของมัน

ปัง!

เสียงกระแทกดังสนั่น

แต่สิ่งนั้นไม่ได้ถอย

มันใช้ขาหน้ารับการโจมตีเอาไว้

พื้นใต้เท้าของมันแตกร้าว

เรเวนกัดฟัน

“แข็ง…”

ยังไม่ทันพูดจบ—

สิ่งนั้นสะบัดตัว

เรเวนถูกเหวี่ยงกระเด็น

ร่างของมันกระแทกพื้นหลายครั้ง ก่อนหยุดอยู่ห่างออกไป

“เรเวน!”

น็อกซ์ร้อง

คิเรนขยับทันที

แต่เรเวนลุกขึ้นแล้ว

เลือดไหลจากมุมปาก

มันเช็ดเลือดออก

แล้วหัวเราะ

“อย่างน้อยก็ยังมีแรงพอให้ข้าตื่นตัว”

สิ่งนั้นมองเรเวน

“เจ้ายังไม่เปลี่ยน”

เรเวนชะงัก

“เจ้ารู้จักข้า?”

“ข้ารู้จักเจ้าดีกว่าที่เจ้าคิด”

สิ่งนั้นพูด

“รวมถึงวันที่เจ้าตกจากหน้าผา”

ดวงตาของเรเวนเปลี่ยนไป

“เจ้าอยู่ที่นั่น”

“ใช่”

“เจ้าทำอะไรกับข้า?”

สิ่งนั้นเงียบ

ก่อนตอบ

“ไม่ได้ทำอะไร”

เรเวนขมวดคิ้ว

“แล้วทำไมข้าถึงรอด?”

สิ่งนั้นมองไปทางคิเรน

“เพราะเขา”

ทุกสายตาหันไปยังคิเรน

คิเรนไม่เข้าใจ

“ข้า?”

“ใช่”

มันตอบ

“เจ้าคือเหตุผลที่เรเวนยังมีชีวิตอยู่”

ความทรงจำบางส่วนแล่นกลับเข้ามา

หิมะสีขาว

ร่างของเรเวนตกลงจากหน้าผา

เสียงคำรามดังขึ้น

คิเรนกำลังยืนอยู่บนขอบหน้าผา

เขามองลงไป

ก่อนจะหันกลับไปหาเงาร่างนั้น

“ช่วยเขา”

เสียงของคิเรนในอดีตดังขึ้น

“ทำไม?”

“เขายังตายไม่ได้”

“แล้วเจ้าล่ะ?”

คิเรนในอดีตเงียบ

เงาร่างนั้นเดินเข้ามาใกล้

“ถ้าข้าช่วยมัน…”

มันหยุด

“เจ้าจะต้องเป็นของข้า”

คิเรนในอดีตมองมัน

ก่อนตอบ—

“ตกลง”

ภาพดับลง

คิเรนในปัจจุบันถอยหลัง

“ไม่…”

เรเวนมองมัน

“เจ้าเห็นอะไร?”

คิเรนหายใจแรง

“ข้า…”

มันมองมือของตัวเอง

“ข้าช่วยเจ้า”

เรเวนไม่พูด

“วันนั้น…”

คิเรนพูดต่อ

“ข้าเรียกมันมา”

น็อกซ์หลับตา

ราวกับรู้อยู่แล้วว่าคำตอบนี้จะต้องมาถึง

เรเวนหันไปหา

“แล้วเจ้ารู้เรื่องนี้?”

น็อกซ์ไม่ตอบ

“ข้าถามเจ้า!”

เสียงของเรเวนดังขึ้น

น็อกซ์ก้มหน้า

“ข้ารู้”

ความเงียบเข้าปกคลุม

“ตั้งแต่เมื่อไร?”

“ตั้งแต่วันนั้น”

“แล้วทำไมไม่บอกข้า?”

น็อกซ์เงยหน้า

“เพราะคิเรนขอไว้”

เรเวนหันไปมองคิเรน

คิเรนเองก็ไม่ได้พูดอะไร

“เจ้าขอให้น็อกซ์ปิดเรื่องนี้?”

“ใช่”

“ทำไม?”

คิเรนหลับตา

“เพราะข้าไม่รู้ว่ามันจะกลับมา”

สิ่งนั้นหัวเราะเบา ๆ

“แต่ข้ากลับมาแล้ว”

เสียงบางอย่างดังขึ้นจากด้านหลัง

กึก

ทุกตัวหันกลับไป

ดวงตาจำนวนมากในความมืดเริ่มขยับ

เหล่าสุนัขที่ซ่อนอยู่รอบหุบเขาค่อย ๆ เดินออกมา

พวกมันมีรูปร่างแตกต่างกัน

บางตัวตัวใหญ่

บางตัวตัวเล็ก

บางตัวมีบาดแผลเต็มร่าง

แต่ทุกตัวมีสิ่งหนึ่งเหมือนกัน—

ดวงตาสีฟ้า

คิเรนมองพวกมัน

“พวกมันคืออะไร?”

สิ่งนั้นตอบ

“ครอบครัวของเจ้า”

“ไม่”

คิเรนตอบทันที

“ข้าไม่เคยเห็นพวกมัน”

“เพราะเจ้าถูกพาออกไป”

“โดยใคร?”

สิ่งนั้นไม่ตอบ

คิเรนถามซ้ำ

“ใครพาข้าออกไป?”

คราวนี้—

น็อกซ์เป็นคนตอบ

“ข้า”

คิเรนหันกลับมา

น็อกซ์กำลังสั่น

“ข้าเป็นคนพาเจ้าออกจากที่นี่”

เรเวนมองมัน

“ทำไม?”

น็อกซ์หลับตา

“เพราะถ้าไม่ทำ…”

มันหยุด

“คิเรนจะต้องตาย”

คิเรนมองน็อกซ์นิ่ง

“แล้วทำไมข้าถึงต้องตาย?”

น็อกซ์ไม่ตอบ

สิ่งนั้นจึงเป็นฝ่ายพูด

“เพราะเจ้าปฏิเสธพวกเรา”

คิเรนขมวดคิ้ว

“ข้าปฏิเสธอะไร?”

มันเดินเข้ามาใกล้

“การเป็นผู้สืบทอด”

คิเรนชะงัก

เรเวนมองมันอย่างไม่เข้าใจ

“ผู้สืบทอดของอะไร?”

สิ่งนั้นหันไปหาเรเวน

ก่อนพูดช้า ๆ

“ของคมทั้งสิบสอง”

ทุกอย่างเงียบลง

คิเรนเองยังไม่เข้าใจ

“เกี่ยวอะไรกับ 12 คม?”

สิ่งนั้นยิ้ม

“เจ้าคิดว่าตำแหน่งคมที่ 1 ถูกสร้างขึ้นโดยพวกเจ้าเองหรือ?”

คิเรนไม่ตอบ

“ผิดแล้ว”

มันพูด

“ก่อนที่โลกจะมี 12 คม…”

มันมองไปยังเหล่าสุนัขดวงตาสีฟ้ารอบหุบเขา

“มีพวกเราอยู่ก่อน”

เรเวนก้าวเข้าไปหา

“เจ้ากำลังบอกว่า…”

สิ่งนั้นหันกลับมา

“เหล่าคมที่พวกเจ้ารู้จัก”

มันพูด

“เป็นเพียงตำแหน่งที่สร้างขึ้นภายหลัง”

คิเรนเริ่มเข้าใจ

โลกที่มันรู้จัก—

อาจไม่ได้เริ่มต้นจาก 12 คม

แต่ 12 คมอาจถูกสร้างขึ้นเพื่อปกปิดบางสิ่ง

บางสิ่งที่อยู่ในหุบเขานี้

น็อกซ์พูดขึ้นเบา ๆ

“พอแล้ว…”

คิเรนหันไปหา

“เจ้ารู้อะไรอีก?”

น็อกซ์ไม่ตอบ

“น็อกซ์”

“ข้าบอกไม่ได้”

“ทำไม?”

น็อกซ์มองสิ่งนั้น

“เพราะถ้าข้าพูด…”

มันกลืนน้ำลาย

“มันจะรู้ว่าเจ้าจำได้แล้ว”

คิเรนชะงัก

“มัน?”

น็อกซ์ไม่ตอบ

สิ่งนั้นกลับหัวเราะ

“ไม่ต้องกลัว”

มันมองไปยังส่วนลึกของหุบเขา

“มันรู้แล้ว”

ทันใดนั้น—

เสียงบางอย่างดังขึ้นจากใต้พื้น

ตุบ

ทุกตัวหยุดนิ่ง

ตุบ

ดินเริ่มแตกร้าว

ตุบ

เสียงนั้นหนักขึ้นเรื่อย ๆ

สิ่งที่อยู่ตรงหน้าพวกมัน—

กลับถอยหลังเป็นครั้งแรก

เรเวนสังเกตเห็น

“เจ้า…”

สิ่งนั้นมองลงไปในหลุม

สีหน้าของมันเปลี่ยนไป

จากความมั่นใจ—

กลายเป็นความระมัดระวัง

“มันตื่นเร็วเกินไป”

คิเรนมองมัน

“อะไรตื่น?”

ไม่มีคำตอบ

เสียงคำรามดังขึ้นจากใต้พื้น

แต่ครั้งนี้—

มันไม่เหมือนเสียงของสัตว์

มันเหมือนเสียงของบางสิ่งที่มีชีวิตมานานเกินกว่าจะเรียกว่าสัตว์ได้

เหล่าสุนัขตาสีฟ้าทั้งหมดก้มศีรษะลงพร้อมกัน

ราวกับกำลังแสดงความเคารพต่อบางสิ่ง

คิเรนมองภาพนั้น

ก่อนถามเบา ๆ

“มันคือใคร?”

สิ่งนั้นไม่ตอบ

มันเพียงพูดว่า—

“คิเรน…”

“อะไร?”

“เจ้าจำชื่อของมันได้ไหม?”

คิเรนขมวดคิ้ว

ความทรงจำบางอย่างเริ่มก่อตัว

ชื่อหนึ่ง

ชื่อที่เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองรู้จัก

ชื่อที่เหมือนถูกฝังอยู่ลึกที่สุดในจิตใจ

ริมฝีปากของคิเรนขยับ

แต่ยังไม่มีเสียงออกมา

จนกระทั่ง—

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากใต้หุบเขา

เสียงเดียวกับที่เคยเรียกเขาในอดีต

และครั้งนี้—

มันเรียกชื่อเต็มของคิเรน

“คิเรน…บุตรแห่งคมแรก”

ทุกอย่างหยุดนิ่ง

เรเวนหันไปมองคิเรน

น็อกซ์เบิกตากว้าง

ส่วนคิเรน—

กำลังมองลงไปยังความมืด

ก่อนที่เสียงนั้นจะพูดต่อ

“กลับมาหาข้า…ลูกของข้า”