ผู้ทวงคืน

“ข้ามาทวงตำแหน่งของข้าคืน”

เสียงนั้นดังออกมาจากความมืด

เรียบเฉย…

แต่หนักแน่นพอที่จะทำให้สายลมทั้งหุบเขาดูเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

คิเรนยืนอยู่ริมหน้าผา

ดวงตาสีฟ้าจับจ้องลงไปยังเงาร่างเบื้องล่าง

มันไม่ได้ถอย

ไม่ได้ตั้งท่าเตรียมต่อสู้

แม้แต่กล้ามเนื้อเพียงส่วนเดียวก็ไม่มีการขยับ

ราวกับคำพูดเมื่อครู่…

ไม่ได้ทำให้มันประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย

ตรงกันข้าม—

มันกำลังคิด

กำลังค้นหาอะไรบางอย่างจากเสียงนั้น

สุนัขสีดำที่ยืนอยู่ด้านหลังกลับไม่เป็นเช่นนั้น

มันถอยไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

“เป็นไปไม่ได้…”

เสียงของมันสั่น

“เจ้ายังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร?”

เงาร่างในความมืดเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ

“ข้าควรตายไปแล้วหรือ?”

สุนัขสีดำไม่ตอบ

เพราะมันรู้คำตอบดี

ชื่อของตัวนั้น…

ควรจะหายไปจากโลกใบนี้นานแล้ว

หลายปีมาแล้ว

ไม่มีใครพบร่องรอย

ไม่มีใครรู้ว่าอยู่ที่ไหน

และไม่มีใครกล้าเอ่ยถึงมันอีก

เพราะชื่อของมันเคยเป็นชื่อที่ทำให้ผู้แข็งแกร่งทั้งโลกต้องหยุดหายใจ

เรเวน

อดีตคมที่ 1

เมื่อหลายปีก่อน—

ชื่อของเรเวนเคยอยู่เหนือทุกชื่อ

ไม่มีการจัดอันดับที่สูงกว่ามัน

ไม่มีผู้ท้าชิงที่สามารถยืนต่อหน้ามันได้นานพอ

ผู้แข็งแกร่งจำนวนมากเคยพยายามท้าทาย

แต่ทุกครั้งจบลงเหมือนเดิม

เรเวนยังคงยืนอยู่

ส่วนผู้ท้าทาย…

ล้มลง

จนกระทั่งวันหนึ่ง

มันหายไป

ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

บางตัวบอกว่ามันตายแล้ว

บางตัวบอกว่ามันพ่ายแพ้ให้กับศัตรูที่ไม่มีใครรู้จัก

บางตัวถึงขั้นเชื่อว่า—

เรเวนไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง

เรื่องราวของมันจึงค่อย ๆ กลายเป็นตำนาน

และหลังจากนั้น…

ชื่อหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนยอดของลำดับชั้น

คิเรน

คมที่ 1 คนใหม่

ไม่มีใครรู้ว่าคิเรนเอาชนะเรเวนได้อย่างไร

เพราะไม่มีใครเคยเห็นการต่อสู้ครั้งนั้น

ไม่มีศพ

ไม่มีสนามรบ

ไม่มีผู้เห็นเหตุการณ์

มีเพียงผลลัพธ์เดียวที่ทุกคนรู้—

เรเวนหายไป

และคิเรนขึ้นมาแทนที่

“ไม่ได้เจอกันนาน”

เสียงของเรเวนดึงคิเรนกลับมาจากความคิด

มันก้าวออกจากความมืด

แสงจันทร์ค่อย ๆ ส่องลงบนร่างของมัน

ขนสีดำสนิท

ร่างกายสูงใหญ่

บาดแผลเก่าพาดผ่านลำคอและหัวไหล่

รอยแผลเหล่านั้นดูเก่ามาก

แต่กลับไม่มีสักรอยที่ทำให้มันดูอ่อนแอลง

ตรงกันข้าม—

มันทำให้เรเวนดูน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม

ดวงตาของมันเป็นสีเทาเข้ม

เย็นชา

และคมกริบราวกับใบมีด

เรเวนมองสุนัขสีดำที่อยู่ด้านหลังคิเรน

ก่อนจะหัวเราะ

“เจ้าจำข้าได้สินะ”

สุนัขสีดำไม่ตอบ

“ไม่แปลก”

เรเวนพูดต่อ

“ตอนนั้นเจ้าก็อยู่ที่นั่น”

ดวงตาของสุนัขสีดำเบิกกว้าง

คิเรนเหลือบมองมัน

“เจ้าเคยพบมัน?”

อีกฝ่ายกำลังจะตอบ

แต่เรเวนพูดแทรกขึ้นมา

“ไม่ใช่แค่พบ”

มันมองคิเรน

“มันเห็นทุกอย่าง”

คิเรนเงียบ

“ตั้งแต่วันนั้น…”

เรเวนก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว

“วันที่เจ้าขโมยตำแหน่งของข้าไป”

บรรยากาศเปลี่ยนไปทันที

สุนัขสีดำถอยหลัง

“อย่าพูดแบบนั้น…”

เรเวนหันไปมอง

“ทำไม?”

มันยิ้ม

“กลัวความจริงหรือ?”

คิเรนยังคงนิ่ง

“ข้าไม่ได้ขโมยอะไร”

เรเวนมองมันอยู่นาน

ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ

“นั่นแหละที่ข้าชอบในตัวเจ้า”

“อะไร?”

“เจ้าพูดเหมือนเดิมทุกครั้ง”

เรเวนเงยหน้าขึ้น

“แม้แต่ตอนที่เจ้ากำลังจะฆ่าข้า…”

คำพูดนั้นทำให้สุนัขสีดำชะงัก

คิเรนเองก็ไม่ได้ตอบ

เพราะในวินาทีนั้น—

ภาพบางอย่างจากอดีตแล่นผ่านดวงตาของมัน

หิมะสีแดง

เสียงคำราม

ลมหายใจที่หนักหน่วง

และร่างสีดำที่ยืนอยู่ตรงหน้า

แต่ภาพนั้นหายไปอย่างรวดเร็ว

เหมือนความทรงจำที่มันไม่ต้องการนึกถึง

“เจ้ากลับมาทำไม?”

คิเรนถาม

เรเวนไม่ตอบทันที

มันเงยหน้ามองท้องฟ้า

“เพราะข้ารอ”

“รออะไร?”

“รอวันที่เจ้าจะออกจากภูเขา”

คิเรนขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ทำไม?”

เรเวนมองกลับมา

“เพราะตราบใดที่เจ้ายังอยู่บนภูเขา…”

มันหยุด

“…ข้าก็ยังขึ้นไปหาเจ้าไม่ได้”

คิเรนเงียบ

“แต่วันนี้เจ้าลงมาแล้ว”

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเรเวน

“ในที่สุด เราก็อยู่บนพื้นเดียวกันเสียที”

สุนัขสีดำมองทั้งสองตัวสลับกัน

มันรู้ดีว่าไม่ควรอยู่ตรงกลาง

แต่ก็ยังไม่เข้าใจสิ่งหนึ่ง

“ถ้าเจ้าต้องการตำแหน่งคืน…”

มันถาม

“ทำไมถึงไม่ขึ้นไปบนภูเขา?”

เรเวนหันมามอง

“เพราะตำแหน่งไม่ได้อยู่บนภูเขา”

มันตอบ

“ตำแหน่งอยู่กับผู้ที่ครอบครองมัน”

สุนัขสีดำกลืนน้ำลาย

“หมายความว่า…”

“ใช่”

เรเวนตอบทันที

“ข้าต้องเอามันกลับมาจากคิเรน”

ลมหนาวพัดผ่านหุบเขา

คิเรนยังคงยืนอยู่ที่เดิม

“ถ้าอย่างนั้นก็เอาไป”

คำพูดนั้นทำให้เรเวนชะงัก

“อะไรนะ?”

“ถ้าเจ้าต้องการตำแหน่ง”

คิเรนมองมันตรง ๆ

“ก็เอาไป”

สุนัขสีดำแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

“คิเรน!”

แต่เรเวนกลับหัวเราะ

เสียงหัวเราะของมันดังขึ้นเรื่อย ๆ

“ยังเหมือนเดิม…”

มันส่ายหน้า

“เจ้าคิดว่าตำแหน่งคือสิ่งที่ข้าต้องการจริง ๆ หรือ?”

คิเรนไม่ตอบ

เรเวนเดินเข้ามาใกล้

หนึ่งก้าว

สองก้าว

จนเหลือระยะห่างเพียงไม่กี่เมตร

“ข้าไม่ได้กลับมาเพื่อเป็นคมที่ 1”

มันพูด

“ข้ากลับมาเพื่อรู้ว่า…”

เรเวนจ้องเข้าไปในดวงตาสีฟ้า

“…ในวันนั้น ใครกันแน่ที่ชนะ”

ความเงียบเข้าปกคลุม

คิเรนมองมัน

“เจ้าจำไม่ได้?”

เรเวนหัวเราะเบา ๆ

“จำได้”

“แล้วถามทำไม?”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเรเวนหายไป

“เพราะข้าจำได้ว่า…”

มันพูดช้า ๆ

“ก่อนที่ข้าจะหมดสติ…”

เรเวนหยุด

“เจ้าไม่ได้เป็นฝ่ายโจมตีข้า”

ดวงตาของสุนัขสีดำเบิกกว้าง

คิเรนไม่ขยับ

“แต่มีบางอย่าง…”

เรเวนพูดต่อ

“…โจมตีเราสองตัวพร้อมกัน”

ความทรงจำในอดีตกลับมาอีกครั้ง

หิมะที่ตกหนัก

พื้นดินแตกร้าว

เรเวนกับคิเรนยืนอยู่ตรงข้ามกัน

ทั้งสองเต็มไปด้วยบาดแผล

การต่อสู้กำลังจะถึงจุดสิ้นสุด

แต่ก่อนที่ใครจะเป็นฝ่ายชนะ—

เสียงคำรามบางอย่างดังขึ้นจากเหนือเทือกเขา

ไม่ใช่เสียงของสุนัข

ไม่ใช่เสียงของสัตว์ที่พวกมันเคยรู้จัก

และในวินาทีนั้น…

ทั้งสองตัวหันไปทางเดียวกัน

บางสิ่งพุ่งผ่านความมืด

เร็วเกินกว่าจะมองเห็น

แรงกระแทกทำให้พื้นดินแยกออก

ร่างของเรเวนถูกซัดตกจากหน้าผา

ส่วนคิเรน…

ถูกแรงกระแทกจนหมดสติ

หลังจากนั้น—

ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ไม่มีใครรู้ว่าเรเวนรอดชีวิตได้อย่างไร

และไม่มีใครรู้ว่า…

สิ่งที่โจมตีพวกมันในวันนั้นคืออะไร

“เจ้าจำได้แล้วสินะ”

เรเวนถาม

คิเรนเงียบ

“เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ได้แพ้เจ้า”

“ข้ารู้”

คำตอบสั้น ๆ ทำให้เรเวนหยุด

“แต่เจ้าก็ไม่เคยบอกใคร”

“ไม่มีใครถาม”

เรเวนมองมัน

ก่อนจะยิ้มอย่างเย็นชา

“นั่นแหละคือสิ่งที่ข้าเกลียดที่สุด”

“อะไร?”

“เจ้าไม่เคยสนใจตำแหน่ง”

คิเรนไม่ตอบ

“แต่กลับเป็นเจ้าที่ได้มันไป”

เรเวนก้าวถอยหลัง

“และข้า…”

มันหันมองไปยังท้องฟ้า

“ต้องใช้เวลาหลายปีเพื่อกลับมายืนตรงนี้”

คิเรนมองมัน

“แล้วตอนนี้?”

เรเวนหันกลับมา

ดวงตาสีเทาเข้มเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

“ตอนนี้ข้าจะไม่ถามแล้ว”

มันย่อตัวลง

“ข้าจะค้นหาคำตอบด้วยตัวเอง”

ลมแรงพัดผ่านหุบเขา

คิเรนก้าวไปข้างหน้า

สุนัขสีดำรีบตะโกน

“คิเรน!”

แต่คิเรนไม่ได้หยุด

มันเดินผ่านเรเวนไป

ไม่มีการโจมตี

ไม่มีการต่อสู้

ไม่มีแม้แต่คำท้าทาย

เรเวนหันตาม

“เจ้าจะไปไหน?”

“ตะวันออก”

“เพื่ออะไร?”

คิเรนหยุดอยู่ชั่วครู่

“ตามหาสิ่งที่โจมตีเราในวันนั้น”

เรเวนเงียบ

“ถ้ามันยังมีชีวิตอยู่…”

คิเรนหันกลับมา

ดวงตาสีฟ้าของมันนิ่งสงบ

“ข้าจะเป็นคนถามมันเอง”

เรเวนมองตามแผ่นหลังของคิเรน

ก่อนจะยิ้ม

“งั้นข้าจะไปด้วย”

คิเรนไม่ตอบรับ

แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ

ทั้งสามจึงออกเดินทางไปพร้อมกัน

โดยไม่มีใครรู้ว่า…

การเดินทางครั้งนี้กำลังพาพวกมันกลับไปยังสถานที่ที่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้

สถานที่ซึ่งถูกเรียกว่า—

“หุบเขาไร้เสียง”

ก่อนรุ่งสาง

ที่ไหนสักแห่งทางตะวันออก

เงาร่างหนึ่งกำลังยืนอยู่บนยอดต้นไม้

มันกำลังมองไปยังทิศทางที่คิเรนเดินทางมา

ดวงตาคู่หนึ่งค่อย ๆ เปิดขึ้น

บนพื้นด้านล่าง…

มีรอยเท้าสามชุด

หนึ่งเป็นของคิเรน

หนึ่งเป็นของสุนัขสีดำ

และอีกหนึ่ง—

เป็นของเรเวน

เงาร่างนั้นมองรอยเท้าอยู่นาน

ก่อนจะพูดออกมาเบา ๆ

“กลับมาพร้อมกันสามตัวเลยหรือ…”

มันยิ้ม

“แบบนี้ก็ดี”

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นกลางความมืด

“เพราะข้าไม่อยากฆ่าพวกเจ้าทีละตัวอยู่แล้ว”

ดวงตาคู่นั้นหรี่ลง

ก่อนมองตรงไปยังขอบฟ้า

ที่ซึ่งคิเรนกำลังเดินทางมา

“คิเรน…”

เสียงนั้นแผ่วเบา

แต่กลับเต็มไปด้วยความคุ้นเคย

“คราวนี้…”

รอยยิ้มกว้างขึ้น

“เจ้าจะจำข้าได้หรือเปล่า?”