ข้อแลกเปลี่ยน

"ฉันไม่ได้โกหก"

"รถเมล์ผ่านไปแล้ว ผมเห็นคุณวิ่งเข้าซอยตัวเปียก" ภูมิพูดเรียบ ๆ "เกือบห้าร้อยเมตร"

มิ้วอ้าปากจะเถียง แล้วก็หุบลง หน้าร้อนวูบขึ้นมาถึงใบหู

"นายแอบตามฉันเหรอ"

"รถผมก็สายเดียวกัน แค่คันหลัง" เขาแกะร่มออกจากหูล็อกเกอร์ แล้วยื่นให้เธอ "คืน"

มิ้วรับร่มมาถือไว้แนบอก ผ้าร่มแห้งสนิทและหอมกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มอ่อน ๆ ไม่ใช่กลิ่นฝน เขาเอาไปตากและเก็บอย่างดี ดีกว่าที่เธอเก็บเองเสียอีก

"ขอบคุณ" เธอพูดเบา ๆ

"ผมควรพูดคำนั้น" ภูมิว่า แล้วหันหลังจะเดินเข้าห้อง

ตอนนั้นเองที่สมองของมิ้วทำงานเร็วกว่าความกลัว

"เดี๋ยว!"

เขาหยุด แต่ไม่หันมา

"นายเป็นหนี้ฉันอยู่ใช่ไหม" เธอพูดรัวเร็ว "ร่มที่ให้ยืมเมื่อวาน ถ้าไม่มีมัน ข้อมือนายคงเปียกจนอักเสบ"

คราวนี้ภูมิหันกลับมาช้า ๆ คิ้วขมวดหนักกว่าเดิม "คืนร่มแล้วนี่"

"คืนร่มเท่ากับคืนของ แต่ยังไม่ได้คืนน้ำใจ" มิ้วไม่รู้ว่าตรรกะนี้มาจากไหน แต่ปากก็พูดต่อไปเรื่อย ๆ "ฉันมีเรื่องอยากให้ช่วย เรื่องเดียว"

เธอดึงใบสมัครชมรมออกจากกระเป๋าเสื้อแล้วกางให้เขาดู

ภูมิก้มมอง อ่านหัวกระดาษ

ใบสมัครสมาชิกชมรมศิลปะ

แล้วเขาก็เงยหน้าขึ้น มองเธอเหมือนเธอเพิ่งขอให้เขากระโดดตึก

"ไม่"

"ยังไม่ได้ฟังเลย"

"ไม่ต้องฟัง" เขาว่า "ผมวาดรูปไม่เป็น"

"ไม่ต้องวาดก็ได้ แค่เซ็นชื่อ มาบ้างไม่มาบ้างก็ได้" เธอรีบพูด "ชมรมจะถูกยุบถ้าหาสมาชิกไม่ครบห้าคนในสองสัปดาห์ ห้องศิลปะจะกลายเป็นห้องเก็บของของ..."

เธอหยุดกึก

ห้องเก็บอุปกรณ์กีฬา ของทีมบาส

ทีมที่เขาเพิ่งลาออกมา

มิ้วเห็นบางอย่างวูบผ่านในดวงตาของภูมิ เร็วมากจนเธอไม่แน่ใจว่าเห็นจริงหรือคิดไปเอง แต่กรามของเขาเกร็งขึ้น และมือซ้ายที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวกำแน่น

"ของใคร" เขาถามเสียงต่ำ

"...ของทีมบาส" เธอตอบตามจริง "ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะ..."

"ห้องศิลปะอยู่ตรงไหน" ภูมิถามแทรก

มิ้วงง "ตึกสาม ชั้นบนสุด ห้องท้ายสุด ทำไมเหรอ"

"มีคนขึ้นไปบ่อยไหม"

"ไม่มีเลย นอกจากฉัน" เธอตอบ ไม่เข้าใจว่าเขาถามไปทำไม "บางทีครูอ้อมก็ขึ้นมาบ้าง แต่น้อยมาก เพราะมันไกล บันไดก็ชัน ลิฟต์ก็ไม่มี"

ภูมินิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาเหลือบไปทางบันไดที่มีเสียงหัวเราะดังลอยขึ้นมา เป็นเสียงของกลุ่มเด็กผู้ชายตัวสูงหลายคนที่เดินถือลูกบาสผ่านไปที่ปลายทางเดิน หนึ่งในนั้นตะโกนเรียก

"ภูมิ! มาดูซ้อมหน่อยดิ โค้ชถามหา"

ภูมิไม่ได้หันไปตอบ

เขาดึงปากกาจากกระเป๋าเสื้อของมิ้วไปเฉย ๆ แล้วเขียนชื่อลงในช่องที่สาม ใต้ชื่อแพรว ด้วยมือซ้าย ตัวหนังสือเอียงและสั่นเล็กน้อย

ภูมิพัฒน์ ม.5/3

มิ้วอ้าปากค้าง

"มีเงื่อนไข" ภูมิยื่นปากกาคืน

"เงื่อนไขอะไร"

"หนึ่ง ช่วงพักกลางวัน ผมจะขึ้นไปอยู่ห้องนั้น ไม่ต้องสนใจผม ไม่ต้องชวนคุย" เขายกนิ้วชี้ขึ้น แล้วตามด้วยนิ้วกลาง "สอง ห้ามถามเรื่องบาส ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม"

"แค่นั้น?"

"แค่นั้น"

มิ้วมองชื่อเขาบนกระดาษ แล้วมองหน้าเขา คนที่เมื่อวานยังเป็นคนแปลกหน้า ตอนนี้กลายเป็นสมาชิกชมรมคนที่สามของเธอ ด้วยเหตุผลที่เธอยังเดาไม่ออก

"ตกลง" เธอพูด "แต่ฉันก็มีเงื่อนไขเหมือนกัน"

ภูมิเลิกคิ้ว เป็นครั้งแรกที่สีหน้าของเขาแสดงอะไรนอกจากความรำคาญ

"ห้ามเรียกฉันว่า คุณ" มิ้วว่า "ฟังแล้วเหมือนพนักงานธนาคาร ฉันชื่อมิ้ว ม.5/1"

เขามองเธอนิ่ง ๆ แล้วมุมปากก็กระตุกขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ชัดกว่าเดิมนิดหนึ่ง

"มิ้ว" เขาทวนชื่อเธอ ราวกับกำลังลองชิมรสชาติของมัน "โอเค"

แล้วเขาก็เดินกลับเข้าห้องไป ทิ้งให้มิ้วยืนอยู่หน้าล็อกเกอร์ใบที่เจ็ด กอดร่มสีเหลืองไว้แน่น พร้อมใบสมัครที่มีชื่อสามชื่อ

"เขาเซ็น?" แพรวกรีดร้องในห้องน้ำหญิงจนเสียงก้อง "ภูมิ ภูมิพัฒน์ เบอร์เจ็ด เซ็นเข้าชมรมศิลปะ?"

"ชู่ว์!" มิ้วปิดปากเพื่อน "เสียงดัง"

แพรวแกะมือเธอออก ตาโตเป็นไข่ห่าน "แกทำอะไรเขา ใช้เวทมนตร์เหรอ"

"เปล่า ฉันแค่บอกว่าห้องศิลปะจะกลายเป็นห้องเก็บของของทีมบาส" มิ้วนึกถึงสีหน้าของเขาตอนนั้น "แล้วเขาก็เซ็นเลย"

แพรวเงียบไป แล้วค่อย ๆ ยิ้มกว้าง รอยยิ้มแบบที่มิ้วรู้จักดี รอยยิ้มของคนที่กำลังจะพูดอะไรที่น่ารำคาญที่สุดในโลก

"มิ้วจ๋า"

"อะไร"

"ฉันว่าเทอมนี้ แกได้มากกว่าสมาชิกชมรมแน่นอน"

มิ้วผลักเพื่อนออกจากห้องน้ำ แต่ไม่สามารถผลักความร้อนที่แก้มทั้งสองข้างออกไปได้

พักกลางวันวันถัดมา มิ้วขึ้นบันไดไปห้องศิลปะเร็วกว่าปกติสิบนาที

เธอบอกตัวเองว่าแค่อยากเตรียมห้องให้เรียบร้อย ไม่ได้อยากรู้ว่าเขาจะมาจริงหรือเปล่า

แต่พอเปิดประตูเข้าไป เธอก็พบว่าเขามาถึงก่อนแล้ว

ภูมินั่งอยู่บนเก้าอี้ริมหน้าต่างบานสุดท้าย ที่ซึ่งแสงแดดยามเที่ยงส่องผ่านกระจกฝ้าลงมาเป็นลำ เขาใส่หูฟังข้างเดียว หลับตา ศีรษะพิงผนัง และหลับไปแล้วอย่างสงบ ใบหน้าที่ปกติดุดันกลับดูอ่อนกว่าวัยเมื่อปราศจากคิ้วที่ขมวด

บนตักของเขา มีสมุดเล่มเล็กปกดำวางคว่ำอยู่ และดินสอแท่งหนึ่งที่กลิ้งตกลงไปที่พื้น

มิ้วเดินเข้าไปเบา ๆ ก้มลงเก็บดินสอขึ้นมา

ปลายดินสอสึกลงไปเกือบครึ่ง ด้ามจับเต็มไปด้วยรอยนิ้วมือ เหมือนถูกใช้งานอย่างหนักมาเป็นเวลานาน

เธอเหลือบมองสมุดบนตักเขา แล้วก็รีบละสายตา

ไม่ต้องสนใจผม ไม่ต้องชวนคุย

มิ้ววางดินสอไว้บนขอบหน้าต่างข้างตัวเขา แล้วเดินไปที่ขาตั้งวาดภาพของตัวเองที่อยู่อีกฟากห้อง

แต่ตลอดชั่วโมงนั้น เธอแทบไม่ได้แต้มสีลงบนกระดาษเลยสักนิด

เพราะคำถามเดียวที่วนเวียนอยู่ในหัว

คนที่บอกว่าวาดรูปไม่เป็น ทำไมดินสอของเขาถึงสึกขนาดนั้น