ร่มคันเหลือง

ฝนตกในวันเปิดเทอมเสมอ

มิ้วไม่รู้ว่าเป็นกฎของจักรวาลหรือแค่โชคร้ายส่วนตัว แต่ตั้งแต่ ม.1 จนถึงวันนี้ที่ขึ้น ม.5 ไม่มีวันเปิดเทอมไหนเลยที่ท้องฟ้าจะใจดีกับเธอ

"แต่ปีนี้ไม่เป็นไร" เธอพึมพำกับตัวเอง พลางลูบด้ามร่มสีเหลืองในมือ "ปีนี้มีเธออยู่ด้วย"

ร่มคันนี้เป็นของแม่ สีเหลืองสดเหมือนดอกทานตะวัน ขอบผ้ามีรอยปะเล็ก ๆ ตรงที่แม่เคยเย็บซ่อมเองเมื่อหลายปีก่อน ตั้งแต่แม่จากไป มิ้วพกมันติดตัวทุกวัน ไม่ว่าฟ้าจะครึ้มหรือแดดจะแรงแค่ไหน

เสียงออดเลิกเรียนดังไปตั้งแต่สี่โมงเย็น แต่เธอเพิ่งได้ออกจากโรงเรียนตอนเกือบหกโมง เพราะมัวแต่นั่งเก็บกวาดห้องศิลปะที่ถูกทิ้งร้างมาตลอดปิดเทอม ขาตั้งวาดภาพเรียงรายอยู่ในความเงียบ ฝุ่นจับหนาบนกระปุกสี และบนกระดานหน้าห้องยังมีลายมือของรุ่นพี่ที่จบไปแล้วเขียนไว้ว่า

ฝากชมรมด้วยนะ มิ้ว

ชมรมที่เหลือสมาชิกอยู่คนเดียว

มิ้วถอนหายใจ กางร่ม แล้วเดินฝ่าสายฝนไปยังป้ายรถเมล์หน้าโรงเรียน

ป้ายรถเมล์หลังนี้เก่าพอ ๆ กับโรงเรียน หลังคาสังกะสีรั่วตรงกลาง ม้านั่งเหล็กเป็นสนิมจนไม่มีใครกล้านั่ง และวันนี้ ใต้หลังคาที่รั่วนั้น มีคนยืนอยู่หนึ่งคน

เด็กผู้ชายในชุดนักเรียนโรงเรียนเดียวกัน ตัวสูงจนหัวเกือบชนป้ายบอกสายรถ เสื้อเชิ้ตขาวเปียกชุ่มจนแนบไปกับหลัง กระเป๋าเป้สีดำห้อยไหล่ข้างเดียว และสายตาที่จ้องไปบนถนนนั้นนิ่งเฉยราวกับว่าเม็ดฝนที่ตกใส่หัวเป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับเขา

มิ้วเหลือบมองข้อมือขวาของเขา มันถูกพันด้วยผ้าพันแผลสีเนื้อ ซึ่งตอนนี้เปียกจนเปลี่ยนเป็นสีเข้ม

"เอ่อ..." เธอเอ่ยขึ้นก่อนที่สมองจะทันห้าม "ยืนตรงนั้นมันรั่วนะ"

เขาหันมามอง

คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน ดวงตาคมดุจนมิ้วรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนักเรียนที่ถูกครูฝ่ายปกครองจับได้ว่าไม่ใส่ถุงเท้า

"รู้" เขาตอบสั้น ๆ แล้วหันกลับไปมองถนนเหมือนเดิม

แค่นั้น ไม่มีอะไรต่อ

มิ้วกะพริบตาสองที ปกติเธอเป็นคนที่ไม่ค่อยยุ่งเรื่องคนอื่น แต่ภาพผ้าพันแผลที่ชุ่มน้ำนั้นติดอยู่ในหัว แม่เคยบอกว่าแผลที่โดนน้ำฝนจะหายช้า และถ้าซวยหน่อยก็อักเสบได้

"ข้อมือนายเปียกหมดแล้ว" เธอพูดอีก

"รู้"

"มันจะอักเสบนะ"

คราวนี้เขาถอนหายใจ เสียงดังจนได้ยินชัดแม้จะมีเสียงฝนกลบ "แล้ว?"

"แล้ว..." มิ้วติดอยู่ตรงนั้น จะให้ตอบว่าอะไร แล้วก็ต้องดูแลตัวเองสิ อย่างนั้นหรือ ฟังดูเหมือนป้าข้างบ้านที่ชอบสอนคนอื่นทั้งที่ไม่มีใครขอ

ก่อนที่เธอจะคิดหาคำพูดต่อได้ เสียงแตรดังลั่นจากปลายถนน รถเมล์สาย 8 ที่เธอต้องขึ้นแล่นมาพร้อมแสงไฟหน้าที่ส่องทะลุม่านฝน

มิ้วมองรถ มองเขา มองร่มในมือ

แล้วเธอก็ทำสิ่งที่ตัวเองยังอธิบายไม่ได้จนถึงทุกวันนี้

เธอยื่นร่มสีเหลืองออกไป

"เอาไปก่อน"

เขามองร่มเหมือนมันเป็นสัตว์ประหลาด "ไม่ต้อง"

"เอาไปเถอะ ฉันขึ้นรถแล้ว บ้านฉันอยู่ใกล้ป้าย" ซึ่งเป็นการโกหก บ้านเธออยู่ลึกเข้าไปในซอยอีกเกือบห้าร้อยเมตร "นายไม่ได้รอสายนี้ใช่ไหม"

เขาไม่ตอบ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธซ้ำ

รถเมล์จอดเทียบป้ายพร้อมเสียงเบรกดังเอี๊ยด ประตูเปิดออก กระเป๋ารถตะโกนเรียก มิ้วจึงยัดด้ามร่มใส่มือซ้ายของเขาอย่างรวดเร็ว แล้ววิ่งขึ้นรถไปก่อนที่เขาจะทันคืน

"เดี๋ยว..." เธอได้ยินเสียงเขาเรียกตามหลัง

แต่ประตูรถปิดลงเสียแล้ว

มิ้วยืนเกาะราวจับ หัวใจเต้นแรงกว่าปกติเล็กน้อย เธอมองผ่านกระจกที่เต็มไปด้วยหยดน้ำ เห็นเงาของเด็กผู้ชายตัวสูงคนนั้นยืนนิ่งอยู่ใต้ป้ายรถเมล์ ถือร่มสีเหลืองที่ยังไม่ได้กาง มองตามรถมาจนกระทั่งลับสายตา

ตอนนั้นเองที่เธอนึกขึ้นได้

เธอไม่รู้ชื่อเขา

ไม่รู้ว่าเขาอยู่ห้องไหน ชั้นไหน และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาจะคืนร่มให้ไหม

"มิ้ว เธอบ้าไปแล้ว" เธอกระซิบกับตัวเอง แล้วเอาหน้าผากพิงกระจกเย็น ๆ

ร่มของแม่ ร่มคันเดียวที่เหลืออยู่ เธอเพิ่งยกให้คนแปลกหน้าหน้าบึ้งไปเฉย ๆ

คืนนั้นมิ้วเดินเข้าซอยบ้านทั้งตัวเปียกโชก พ่อที่นั่งอ่านเอกสารอยู่ในห้องรับแขกเงยหน้าขึ้นมองแวบเดียว

"ร่มล่ะ"

"ให้เพื่อนยืมค่ะ" เธอตอบ ซึ่งก็ไม่เชิงโกหก

พ่อพยักหน้า แล้วก้มกลับไปที่เอกสารตามเดิม "อย่าลืมว่าพรุ่งนี้มีติวเคมีหกโมงเย็น"

"ค่ะ"

มิ้วเดินขึ้นห้อง ถอดชุดนักเรียนที่เปียกชุ่ม แล้วล้มตัวลงบนเตียง ฝนข้างนอกยังตกไม่หยุด เสียงมันกระทบหลังคาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

เธอหลับตา แล้วภาพของดวงตาคมดุคู่นั้นก็ลอยขึ้นมา

ภาพของมือซ้ายที่ถือร่มสีเหลืองไว้อย่างงุนงง

และภาพของผ้าพันแผลที่ข้อมือขวา ซึ่งเธอสังเกตเห็นตอนท้ายสุด ว่ามีตัวอักษรเล็ก ๆ เขียนด้วยปากกาเมจิกไว้ว่า

#7