ประกาศยุบชมรม

"ยุบ?"

เสียงของมิ้วดังจนครูอ้อมต้องยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก ห้องพักครูตอนเช้าเต็มไปด้วยครูที่กำลังจิบกาแฟ และอย่างน้อยสามคนหันมามองพวกเธอ

"ยังไม่ยุบจ้ะ" ครูอ้อมพูดเสียงเบา ดันแว่นตากรอบกลมขึ้นบนจมูก "แค่ฝ่ายบริหารออกประกาศว่า ชมรมไหนมีสมาชิกไม่ถึงห้าคน ต้องรวมเข้ากับชมรมอื่น หรือไม่ก็ปิดไป"

"แล้วชมรมศิลปะต้องรวมกับชมรมอะไรคะ"

ครูอ้อมทำหน้าลำบากใจ "ชมรมคอมพิวเตอร์"

มิ้วนึกภาพตัวเองนั่งวาดสีน้ำอยู่ท่ามกลางเสียงคีย์บอร์ดของเด็กผู้ชายสามสิบคนที่เล่นเกมยิงกันมาราธอน แล้วรู้สึกเหมือนจะเป็นลม

"ห้องศิลปะล่ะคะ"

"จะถูกเปลี่ยนเป็นห้องเก็บอุปกรณ์กีฬา" ครูอ้อมตอบแผ่วลง "ทีมบาสเขาขอมานานแล้ว"

ทีมบาส

แน่นอนอยู่แล้ว โรงเรียนนี้ภูมิใจกับทีมบาสมากกว่าอะไรทั้งหมด ถ้วยรางวัลระดับจังหวัดเรียงเต็มตู้หน้าอาคารอำนวยการ ส่วนผลงานของชมรมศิลปะ ภาพสีน้ำที่รุ่นพี่ได้รางวัลชนะเลิศระดับภาคเมื่อสามปีก่อน ถูกแขวนอยู่ข้างห้องน้ำชั้นสอง

"หนูมีเวลาเท่าไหร่คะ"

"สองสัปดาห์" ครูอ้อมยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ "นี่ใบสมัคร ต้องมีลายเซ็นสมาชิกครบห้าคน ส่งภายในวันศุกร์หน้า"

มิ้วรับกระดาษมา ช่องรายชื่อห้าช่อง ช่องแรกมีชื่อเธออยู่แล้ว

อีกสี่ช่องว่างเปล่า

"ครูเชื่อว่ามิ้วทำได้" ครูอ้อมตบไหล่เธอเบา ๆ แต่สายตาที่มองมานั้น มิ้วอ่านออกว่าครูไม่ได้เชื่ออย่างที่พูดเลยสักนิด

"ห้าคน?" แพรวสำลักนมเย็น "ในสองสัปดาห์? แกจะไปหาจากไหน ใต้ดินเหรอ"

"ก็เพราะอย่างนี้ไงถึงต้องมีแก" มิ้วยื่นใบสมัครให้ "เซ็นตรงนี้"

แพรวมองกระดาษ แล้วมองหน้าเพื่อนสนิทตั้งแต่ ม.1 ด้วยสายตาที่บอกว่า ล้อเล่นใช่ไหม

"มิ้ว ฉันวาดรูปคนออกมาเป็นมันฝรั่งนะ"

"ไม่ต้องวาดก็ได้ แค่มานั่งเป็นเพื่อน"

"แล้วชมรมดนตรีที่ฉันอยู่ล่ะ"

"อยู่สองชมรมได้ ฉันถามครูแล้ว" มิ้วยิ้มหวานที่สุดเท่าที่ทำได้ "นะ แพรว นะ ๆ ๆ"

แพรวถอนหายใจยาว แล้วคว้าปากกาจากมือเธอ "ค่าลายเซ็นคือชานมไข่มุกหนึ่งเดือน"

"สองสัปดาห์"

"สามสัปดาห์ และแกต้องเล่าเรื่องร่มให้ฟังอย่างละเอียด"

มิ้วชะงัก "เรื่องร่มอะไร"

"อย่ามาทำไก๋" แพรวชี้ปากกาใส่หน้าเธอ "เมื่อวานแกเดินเข้าซอยตัวเปียกเหมือนลูกหมาตกน้ำ แม่ฉันเห็นจากหน้าต่าง แกไม่เคยไปไหนโดยไม่มีร่มสีเหลืองคันนั้น แล้วเมื่อวานมันหายไปไหน"

มิ้วจึงเล่าทุกอย่าง ตั้งแต่ป้ายรถเมล์ที่รั่ว คนหน้าบึ้ง ผ้าพันแผล จนถึงตัวเลขเจ็ดบนข้อมือ

พอเล่าจบ แพรวก็นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วถามด้วยเสียงที่แปลกไป

"สูงประมาณร้อยแปดสิบห้า ผมสั้นเกรียน คิ้วหนา หน้าเหมือนโกรธโลกตลอดเวลา?"

"...ใช่ แกรู้จักเหรอ"

"มิ้ว" แพรวคว้าไหล่เธอแล้วเขย่า "แกอยู่โรงเรียนนี้มาห้าปี แกไม่รู้จัก ภูมิ ได้ยังไง"

"ภูมิไหน"

"ภูมิ ม.5/3! อดีตกัปตันทีมบาส! เบอร์เจ็ด! คนที่พาทีมได้แชมป์จังหวัดสองปีซ้อน! คนที่สาว ๆ ทั้งโรงเรียนเคยไปนั่งกรี๊ดข้างสนาม!"

มิ้วกะพริบตา เธอไม่เคยไปดูบาสเลยสักครั้ง ช่วงเวลาที่คนอื่นไปนั่งข้างสนาม เธออยู่ในห้องศิลปะ

"อดีตกัปตัน?" เธอจับคำนั้นได้ "ทำไมอดีต"

แพรวลดเสียงลง "เขาเจ็บข้อมือตอนแข่งนัดชิงเมื่อปลายเทอมที่แล้ว ได้ยินว่าหนักมาก หมอบอกให้หยุดเล่นยาว เขาเลยลาออกจากทีม ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่คุยกับใครอีกเลย"

มิ้วนึกถึงผ้าพันแผลที่ชุ่มน้ำ นึกถึงสายตาที่จ้องถนนอย่างว่างเปล่า

และนึกถึงคำว่า "รู้" ที่เขาตอบซ้ำ ๆ เหมือนกำแพงที่ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้

ตอนพักกลางวัน มิ้วยืนอยู่หน้าห้อง ม.5/3

ไม่ได้ตั้งใจจะมา เธอบอกตัวเองแบบนั้น แค่บังเอิญเดินผ่านระหว่างทางไปห้องสมุด ซึ่งต้องเดินอ้อมไปอีกตึกหนึ่ง

ห้องเรียนเกือบว่างเปล่า นักเรียนส่วนใหญ่ลงไปกินข้าวที่โรงอาหาร เหลือแค่กลุ่มเด็กผู้หญิงสามสี่คนนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่หลังห้อง

ไม่มีเขา

มิ้วกำลังจะหันหลังกลับ แต่สายตาก็ไปสะดุดกับแถวล็อกเกอร์เหล็กสีเทาที่เรียงอยู่ตรงทางเดินหน้าห้อง

ล็อกเกอร์ใบที่เจ็ดจากซ้าย

บนหูจับมีร่มคันหนึ่งแขวนอยู่

ร่มสีเหลืองสด ขอบผ้ามีรอยปะเล็ก ๆ

มันถูกพับเก็บอย่างเรียบร้อย ผ้าแห้งสนิท สายรัดถูกพันไว้แน่น และตรงด้ามจับ มีกระดาษโน้ตสีขาวแผ่นเล็กติดไว้ด้วยเทปใส

มิ้วเดินเข้าไปใกล้ หัวใจเต้นตึกตัก

บนกระดาษเขียนด้วยลายมือเอียง ๆ หวัด ๆ ว่า

ของคนที่บ้านใกล้ป้ายรถเมล์

เธอเอื้อมมือไปแตะร่ม แต่ก่อนที่ปลายนิ้วจะสัมผัสด้ามจับ เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"ขโมยของคนอื่นเหรอ"

มิ้วสะดุ้งจนเกือบกระโดด

เธอหันไป และเจอกับดวงตาคมดุคู่เดิม คิ้วหนาที่ขมวดเหมือนเดิม และข้อมือขวาที่ถูกพันด้วยผ้าพันแผลผืนใหม่ สีขาวสะอาด

"นี่มัน... ร่มของฉัน" มิ้วตอบเสียงแหบ

ภูมิมองเธอนิ่งอยู่นาน นานจนเธอเริ่มสงสัยว่าเขาจำเธอไม่ได้

แล้วมุมปากของเขาก็กระตุกขึ้นนิดเดียว นิดเดียวจริง ๆ จนแทบไม่เรียกว่ารอยยิ้ม

"อ้อ" เขาว่า "คนที่โกหกว่าบ้านอยู่ใกล้ป้าย"