ราคาของสามนาที

เสียงนาฬิกาเรือนใหญ่ตีครบสิบสามครั้งแล้วเงียบลง

ความเงียบนั้นแปลกประหลาด เพราะนาฬิกาทุกเรือนในร้านหยุดเดินพร้อมกัน เข็มวินาทีค้างอยู่กลางอากาศ แม้แต่ฝุ่นที่ลอยอยู่ในแสงไฟสีส้มก็หยุดนิ่ง

มีเพียงมิ้นท์กับชายในชุดสูทเท่านั้นที่ยังขยับได้

"เริ่มแล้ว" เขากระซิบ

"อะไรเริ่มคะ"

เขาไม่ตอบ แต่ชี้ไปที่ลิ้นชักใต้เคาน์เตอร์ ลิ้นชักบานนั้นมีรูกุญแจสีดำ ขนาดพอดีกับกุญแจดอกที่สิบสาม

มิ้นท์ลังเล ในหัวมีเสียงหนึ่งบอกให้วิ่งออกจากร้านแล้วไม่ต้องกลับมาอีก แต่อีกเสียงหนึ่ง เสียงที่คล้ายคุณตาทวีมาก บอกว่า

"ร้านนี้ไม่เคยปฏิเสธคนที่เดินเข้ามา"

เธอไขกุญแจ

ในลิ้นชักไม่มีเครื่องมือ ไม่มีอะไหล่ มีเพียงสมุดปกหนังเล่มเดียว หน้าแรกเขียนว่า "บัญชีเวลา" และหน้าถัดมาเต็มไปด้วยรายชื่อ วันที่ และตัวเลขที่เขียนด้วยลายมือของคุณตา

สมชาย — คืน 5 นาที — จ่าย 1 วันของความทรงจำวัยเด็ก

ป้าเล็ก — คืน 1 ชั่วโมง — จ่าย 1 ปีของการได้ยินเพลงโปรด

มิ้นท์อ่านแล้วขนลุก "นี่มัน... ค่าซ่อมเหรอคะ"

"เวลาไม่ได้มาฟรี" ชายคนนั้นพูดเบา ๆ "ทุกนาทีที่ได้คืนต้องเอาอะไรบางอย่างไปแลก คุณทวีเป็นคนชั่ง เขาเลือกราคาที่ลูกค้าจ่ายไหว"

"แล้วคุณจะจ่ายอะไร"

เขานิ่งไปนาน ก่อนจะยื่นมือที่สั่นเทาออกมา "อะไรก็ได้ ขอแค่ได้รับสายลูกครั้งนั้น"

มิ้นท์มองสมุด บรรทัดว่างบรรทัดถัดไปกำลังมีตัวอักษรค่อย ๆ ปรากฏขึ้นเอง ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังเขียน

วิชัย — คืน 3 นาที — จ่าย...

ตัวอักษรหยุดอยู่แค่นั้น รอให้ใครสักคนเติมคำ

มิ้นท์เข้าใจในวินาทีนั้นเอง ว่าทำไมคุณตาถึงต้องเปิดร้านแค่ชั่วโมงเดียว และทำไมห้ามช้าแม้แต่วินาทีเดียว

เพราะคนที่ต้องเป็นผู้ชั่งราคา ตอนนี้คือเธอ

และนาฬิกาบนผนัง แม้จะหยุดเดินไปแล้ว เข็มนาทีกลับกำลังเลื่อนเข้าใกล้เลขหนึ่ง

เหลือเวลาอีกห้าสิบสองนาที