กุญแจดอกที่สิบสาม

เสียงระฆังวัดตีบอกเที่ยงคืนพอดีตอนที่มิ้นท์ไขกุญแจร้าน

ร้านซ่อมนาฬิกา "ทวีกาล" อยู่ท้ายซอยแคบ ๆ ที่แม้แต่แมวจรยังไม่ค่อยเดินผ่าน ป้ายไม้สีซีดแขวนเอียงอยู่เหนือประตู ตัวอักษรสีทองหลุดไปครึ่งหนึ่งจนอ่านได้แค่ "ทวี...ล"

คุณตาทวีเสียไปเมื่อเดือนก่อน ทิ้งไว้ให้เธอเพียงสามอย่าง คือร้านหลังนี้ พวงกุญแจสิบสามดอก และกระดาษแผ่นเดียวที่เขียนด้วยลายมือสั่น ๆ ว่า

"เปิดร้านเที่ยงคืน ปิดตีหนึ่ง ห้ามช้าแม้แต่วินาทีเดียว"

มิ้นท์คิดว่ามันเป็นแค่ความดื้อของคนแก่ จนกระทั่งเธอผลักประตูเข้าไป

นาฬิกาทุกเรือนในร้านกำลังเดิน

ทั้งที่ร้านปิดมาเกือบเดือน ทั้งที่ไม่มีใครไขลาน นาฬิกาตั้งพื้น นาฬิกาแขวน นาฬิกาพกที่วางเรียงในตู้กระจก ทุกเรือนเดินพร้อมกัน เสียงติ๊กต็อกดังเป็นจังหวะเดียวราวกับหัวใจดวงใหญ่ที่เต้นอยู่ในความมืด

"คุณตาคะ..." เธอพึมพำ แม้จะรู้ว่าไม่มีใครตอบ

กริ๊ง

กระดิ่งเหนือประตูดังขึ้น มิ้นท์สะดุ้งหันไป ชายวัยกลางคนในชุดสูทเปียกฝนยืนอยู่ตรงธรณีประตู ทั้งที่คืนนี้ฟ้าโปร่ง ไม่มีฝนสักหยด

"ร้านเปิดแล้วใช่ไหมครับ" เขาถาม เสียงแหบเหมือนไม่ได้พูดมานาน

"เอ่อ... ค่ะ แต่ว่าช่างซ่อมเขา..."

"ผมไม่ได้มาหาช่าง" ชายคนนั้นวางนาฬิกาข้อมือเรือนหนึ่งลงบนเคาน์เตอร์ หน้าปัดแตกร้าว เข็มหยุดอยู่ที่ 21:47 "ผมมาขอคืนสามนาที"

"สามนาที?"

"สามนาทีก่อนที่ผมจะโทรหาลูกสาวไม่ติด" เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ "คุณทวีบอกว่าที่นี่ซ่อมได้ทุกอย่าง ถ้ายอมจ่ายราคา"

มิ้นท์มองพวงกุญแจในมือ กุญแจสิบสองดอกเป็นทองเหลืองธรรมดา แต่ดอกที่สิบสามเป็นสีดำสนิท และตอนนี้มันกำลังอุ่นขึ้นเรื่อย ๆ ในฝ่ามือเธอ

บนผนังหลังร้าน นาฬิกาเรือนใหญ่ที่สุดเริ่มตีบอกเวลา

หนึ่งครั้ง

สองครั้ง

ทั้งที่เพิ่งผ่านเที่ยงคืนมาได้ไม่ถึงห้านาที