ลูกหินของตระกูล

ห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์วาเลนทีนสร้างด้วยหินแกรนิตสีเทาทั้งหลัง

เรนรู้ เพราะสายตาของนักธรณีวิทยามองเห็นมันทันทีที่ก้าวเข้ามา ผลึกแร่เฟลด์สปาร์สีชมพูอ่อนกระจายอยู่ในเนื้อหิน แร่ไบโอไทต์สีดำเป็นจุดประปราย เสาทุกต้นตัดจากหินก้อนเดียว ขัดจนเงาวับ

แกรนิตเนื้อหยาบ น่าจะมาจากหินอัคนีแทรกซอนใต้เทือกเขาทางเหนือ สมองส่วนที่เป็นธามวิเคราะห์ไปเองโดยอัตโนมัติ เมืองนี้คงตั้งอยู่บนแนวหินอัคนี ถึงได้มีเหมืองแร่เยอะ

แล้วเขาก็ต้องดึงตัวเองกลับมา เพราะในห้องโถงไม่ได้มีแค่หิน

มีคนอยู่สามคน

ชายวัยกลางคนนั่งอยู่บนเก้าอี้สูงหลังโต๊ะไม้โอ๊กตัวยาว ผมสีเทาเงินเหมือนเรน แต่ตัดสั้นเรียบร้อย ไว้หนวดเคราเล็มเป็นรูป ดวงตาสีเทาเข้มเย็นชาเหมือนหินในฤดูหนาว

ลอร์ดเคเดน วาเลนทีน ความทรงจำของร่างนี้บอก พ่อ

ข้างขวาของโต๊ะ ชายหนุ่มอายุยี่สิบต้น ๆ ยืนพิงเสาอยู่ ผมสีแดงเพลิงที่ได้มาจากแม่คนละคนกับเรน ใบหน้าหล่อเหลาแบบที่คนเห็นแล้วต้องหันมองซ้ำ สวมเสื้อคลุมสีแดงปักดิ้นทองของสถาบันเวทหลวง และบนนิ้วชี้ขวามีเปลวไฟเล็ก ๆ ลุกอยู่ราวกับเป็นเครื่องประดับ

โรวาน วาเลนทีน พี่ชายคนโต

และข้างซ้าย ชายหนุ่มอีกคนที่ดูเหมือนอยากจะอยู่ที่อื่นมากกว่าที่นี่ ตัวผอม ใส่แว่น ถือหนังสือเล่มหนาไว้แนบอก

เอเลียส พี่ชายคนรอง เวทลมขั้นสาม ไม่เคยพูดกับเรนเกินสามประโยค

"ตื่นแล้วเหรอ ลูกหิน" โรวานพูดก่อน ยิ้มบาง ๆ "นึกว่าจะนอนเป็นหินไปตลอดชาติแล้วซะอีก"

เรนไม่ตอบ เขายืนอยู่กลางห้องโถง สำรวจตัวเองในหัว ร่างนี้เจ็บไปทั้งตัว ขมับซ้ายยังปวดตุบ ๆ แต่ขายืนได้มั่นคง

และที่สำคัญที่สุด เขาไม่รู้สึกกลัว

ร่างเดิมของเรนคงจะก้มหน้า ไหล่ห่อ ตัวสั่นอยู่ตรงนี้ ความทรงจำบอกว่ามันเป็นอย่างนั้นมาตลอดสิบเจ็ดปี แต่คนที่ยืนอยู่ตอนนี้คือธาม นักศึกษาปีสี่ที่เคยเถียงกับอาจารย์ที่ปรึกษาเรื่องอายุของรอยเลื่อนจนอาจารย์ต้องยอมแก้ตัวเลขในงานวิจัย

คนแบบนี้ไม่กลัวคนที่เล่นไฟอยู่บนนิ้วเป็นของเล่นหรอก

"ท่านพ่อเรียกข้ามาเหรอครับ" เรนพูดกับลอร์ดเคเดน ข้ามโรวานไปเฉย ๆ

ความเงียบตกลงมาในห้องโถงชั่วอึดใจ เปลวไฟบนนิ้วของโรวานกระพริบวูบ

ลอร์ดเคเดนมองลูกชายคนที่สามนานกว่าปกติ ราวกับกำลังมองของบางอย่างที่เปลี่ยนไปจากเดิมโดยที่ไม่แน่ใจว่าเปลี่ยนตรงไหน

"เจ้าตกบันได" ท่านเคานต์พูดเสียงเรียบ

"ถูกผลัก" เรนแก้

คราวนี้ความเงียบหนักกว่าเดิม เอเลียสถึงกับเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ

"ระวังปากหน่อย ลูกหิน" โรวานพูดเสียงต่ำลง ยืดตัวออกจากเสา "เจ้าเมาจนเดินไม่ตรง ทุกคนในงานเลี้ยงเห็น"

"ข้าไม่ดื่มเหล้า" เรนตอบ ความทรงจำของร่างนี้ยืนยัน เรนแพ้แอลกอฮอล์ตั้งแต่เด็ก จิบไวน์แค่ครึ่งแก้วก็ผื่นขึ้น "และบันไดหินแกรนิตขัดเงาแบบนั้น ถ้าเมาแล้วล้มเอง หัวจะฟาดขอบขั้นบันได ไม่ใช่ฟาดพื้นด้านล่าง" เขาแตะผ้าพันแผลที่ขมับซ้าย "แผลอยู่ด้านซ้าย แปลว่าข้าหงายหลังตก ตัวหมุน แบบที่คนถูกผลักจากด้านหน้าจะตก"

โรวานอ้าปาก แล้วก็หุบลง ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำขึ้นมา

"เพียงพอแล้ว" ลอร์ดเคเดนพูด เสียงยังเรียบ แต่หนักพอให้ทั้งสองคนหยุด

ท่านเคานต์หยิบม้วนกระดาษขึ้นมาจากโต๊ะ คลี่ออก

"เรนาร์ด วาเลนทีน" ท่านอ่าน ใช้ชื่อเต็มของเรนเป็นครั้งแรกในความทรงจำทั้งหมดของร่างนี้ "ด้วยอำนาจในฐานะเจ้าเมืองหินเทาและประมุขแห่งตระกูลวาเลนทีน ข้าแต่งตั้งเจ้าเป็นผู้ดูแลเหมืองหมายเลขเจ็ด ที่หุบเขาอัสธี ทางตะวันออกของเขตแดน มีผลตั้งแต่วันพรุ่งนี้"

โรวานหลุดหัวเราะออกมา เอเลียสก้มหน้ากลับไปที่หนังสือ ราวกับไม่อยากเห็นสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

ความทรงจำของร่างนี้ทำงานทันที

เหมืองหมายเลขเจ็ด เหมืองแร่เงินที่เปิดมาตั้งแต่สมัยปู่ทวด ผลิตเงินให้ตระกูลวาเลนทีนมาเกือบร้อยปี จนกระทั่งเมื่อห้าปีก่อน แร่หมด สายแร่หายไปกลางภูเขาเฉย ๆ คนงานลาออกเกือบหมด เหลือแต่หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ยากจนอยู่ปากหุบเขา

ไม่มีใครในตระกูลไปที่นั่นมาสามปีแล้ว

การ "แต่งตั้ง" ให้ไปดูแลเหมืองหมายเลขเจ็ด ทุกคนในเมืองหินเทารู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร

การเนรเทศ แบบที่ไม่ต้องเรียกว่าเนรเทศ

"ยินดีด้วยนะ ลูกหิน" โรวานพูด ยิ้มกว้าง "หินไปอยู่กับหิน เหมาะสมที่สุดแล้ว"

เรนไม่ได้มองพี่ชาย เขามองพ่อ

ลอร์ดเคเดนไม่ได้มองตอบ ท่านม้วนกระดาษเก็บ แล้ววางลงบนโต๊ะ

"รถม้าจะออกตอนรุ่งสาง" ท่านพูด "เจ้าจะได้เงินเดือนเดือนละห้าเหรียญทอง ทหารคุ้มกันสองนาย และหนังสือแต่งตั้ง ที่เหลือ ดูแลตัวเอง"

ห้าเหรียญทอง ความทรงจำบอกว่ามันพอสำหรับค่าอาหารคนคนเดียวในเมืองหินเทาได้ประมาณครึ่งเดือน

"ครับ" เรนตอบ

ทุกคนในห้องโถงนิ่งไป แม้แต่โรวาน

เพราะเรนคนเก่า จะต้องร้องไห้ คุกเข่า อ้อนวอนขอให้ไม่ต้องไป

แต่เรนคนนี้ แค่พยักหน้าครั้งเดียว ราวกับรับคำสั่งให้ไปซื้อขนมปัง

"ข้าขอแผนที่เหมืองฉบับเก่าที่สุดเท่าที่มีด้วยนะครับ" เรนพูดเสริม "แล้วก็บันทึกการขุดตั้งแต่ปีแรกจนถึงปีที่ปิดเหมือง ถ้ามี"

ลอร์ดเคเดนเลิกคิ้วขึ้นนิดหนึ่ง เป็นครั้งแรกที่ใบหน้าเย็นชานั้นแสดงอะไรออกมา

"จะเอาไปทำอะไร"

"อ่าน" เรนตอบ "เหมืองไม่ได้หมดแร่เพราะแร่หมด ส่วนใหญ่มันหมดเพราะคนขุดไม่รู้ว่าแร่ไปอยู่ไหนต่อ"

คืนนั้นเรนนอนไม่หลับ

เขานั่งอยู่บนขอบหน้าต่างห้องนอน มองดูเมืองหินเทาที่หลับใหลอยู่ใต้แสงจันทร์สองดวง

ใช่ สองดวง ดวงหนึ่งสีเงินขนาดเท่าดวงจันทร์บนโลก อีกดวงหนึ่งเล็กกว่า สีฟ้าซีด ลอยอยู่ใกล้ขอบฟ้าทางใต้

เขาใช้เวลาเกือบทั้งเย็นอ่านหนังสือในห้องสมุดของคฤหาสน์ จากความทรงจำของเรนคนเก่าผสมกับสิ่งที่อ่านได้ เขาเริ่มปะติดปะต่อโลกนี้ได้

โลกนี้มีแผ่นดินผืนเดียว มหาทวีปเอกภูมิ ล้อมรอบด้วยมหาสมุทรไร้ขอบเขตที่ไม่มีใครเคยข้ามได้

ตามตำนาน เมื่อพันปีก่อน โลกนี้เคยมีเจ็ดแผ่นดิน แต่ละแผ่นดินเป็นของหนึ่งเผ่าพันธุ์ มนุษย์ เอลฟ์ คนแคระ เผ่าวานรา นาคา ภูตหิน และมังกร เจ็ดเผ่ารบกันในสงครามที่ยาวนานสามร้อยปี จนท้องฟ้ากลายเป็นสีแดง ทะเลเดือดพล่าน

แล้วเทพเจ้าทั้งเจ็ดก็ลงมา หลอมเจ็ดแผ่นดินเข้าเป็นหนึ่ง บังคับให้ทุกเผ่าต้องอยู่บนผืนดินเดียวกัน และตอกหมุดผนึกเจ็ดต้นไว้ตามรอยต่อของแผ่นดิน เพื่อไม่ให้มันแยกออกจากกันอีก

ตำนานจบลงแค่นั้น หนังสือทุกเล่มเขียนเหมือนกัน และนับแต่นั้น เจ็ดเผ่าก็อยู่ร่วมกันอย่างสงบภายใต้ความเมตตาของเทพทั้งเจ็ด

เรนอ่านแล้วหัวเราะออกมาคนเดียวในห้องสมุด

หลอมแผ่นดินเจ็ดผืนเข้าด้วยกัน นักธรณีวิทยาในตัวเขาคิด นั่นไม่ใช่ตำนาน นั่นคือการชนกันของแผ่นเปลือกโลก

บนโลก แผ่นทวีปเคลื่อนเข้าหากันเพราะกระแสหินหนืดใต้เปลือกโลก ใช้เวลาหลายร้อยล้านปี เมื่อชนกันก็เกิดเทือกเขา เกิดแผ่นดินไหว เกิดภูเขาไฟ

แต่ถ้ามีใครบังคับให้มันชนกันในชั่วข้ามคืน

ถ้ามีใครตอกหมุดยึดมันไว้ ไม่ให้แผ่นเปลือกโลกขยับไปตามธรรมชาติเป็นเวลาพันปี

แรงเค้นจะสะสมอยู่ใต้ดิน ทุกวัน ทุกปี ทุกศตวรรษ

จนกระทั่งวันหนึ่ง

เรนมองออกไปทางทิศตะวันออก ทางที่หุบเขาอัสธีตั้งอยู่ ทางที่เขาจะต้องเดินทางไปในวันพรุ่งนี้

ทางเดียวกับที่เสียงจากใต้ดินบอกเขาเมื่อตอนบ่าย

ทิศตะวันออก... ร้าว... อีกไม่นาน...

"ไม่ได้ถูกเนรเทศ" เรนพึมพำกับแสงจันทร์สองดวง "ถูกเรียกตัวไปมากกว่า"

ลมกลางคืนพัดผ่านหน้าต่าง หนาวจนขนลุก

และลึกลงไปใต้เมืองหินเทา เรนรู้สึกได้ถึงการสั่นสะเทือนเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครในเมืองนี้รู้สึก

เบาเหมือนลมหายใจ

ถี่ขึ้นเรื่อย ๆ

เหมือนกราฟบนจอคอมพิวเตอร์ในคืนที่เขาตาย